วันศุกร์ที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2560

หลากหลายที่ลงตัว

หลากหลายที่ลงตัว


ฝนลงเม็ดแต่เช้าในวันที่ต้องเดินทางไปร่วมพิธีปลงศพพระคุณเจ้า ยอด พิมพิสาร พระคุณเจ้าเป็นผู้ใหญ่ใจดี อารมณ์ดีเสมอ ยิ้มเก่งหัวเราะอย่างเบิกบาน และมักมีเรื่องเล่าเฮฮา มีเมตตาต่อทุกผู้คน ในช่วงเวลาที่ได้พบท่าน ได้ทำงานร่วมกับท่าน จึงมีแต่ความสุขเสมอ ไม่แปลกใจเลยที่วันนั้นเราพบผู้คนมากมายเดินทางไปพร้อมกัน เพื่อร่วมอาลัยต่อท่านเป็นครั้งสุดท้าย ในวันนั้นอากาศที่อุดรธานี ค่อนข้างเย็นสบาย คล้าย ๆ กับว่าท่านได้แผ่เมตตามาให้ทุกผู้คนที่มาร่วมอาลัย เป็นความเมตตาอีกครั้งหนึ่ง ที่จะทำให้เราได้จดจำนำมาเป็นต้นแบบแรงบันดาลใจการดำเนินชีวิตในยุคปัจจุบันหลายคนคงเคยได้รับความเมตตาจากพระคุณเจ้ามาบ้างไม่มากก็น้อย แต่คงมีบ้างที่ลืมเลือนเพราะเห็นหลายคนจับจองที่นั่งในวัดด้วยการเอาสิ่งของวางไว้บนเก้าอี้ และในขณะเดียวกันหลายคนยอมขยับเขยื้อนเบียดเสียดเพียงเพื่อให้อีกคนได้มีที่นั่งในวัด คนเราย่อมมีความหลากหลาย เมตตาต่อกันต่างหากที่จะนำความเป็นหนึ่งเดียวกันมาสู่สังคม


ทุกอย่างผ่านไปด้วยความเรียบร้อย แต่ในช่วงที่กำลังจะเดินทางกลับ ฝนตกลงมาอย่างหนัก สนามบินเจิ่งนองไปด้วยน้ำ และตามคาดมีเสียงประกาศว่าเครื่องบินดีเลย์ทุกสายการบิน ใช่หรือไม่ ความสมบูรณ์ของสรรพสิ่งนั้นไม่มีแม้แต่สภาพอากาศ ในฤดูหนาวกลับมีฝนตก ในฤดูฝนกลับร้อนแดดแผดเผา ผ่านไปไม่นานเมื่อฝนเบาบาง การบินเริ่มกลับมาทำงานได้ตามปกติ แม้จะได้กลับล่าช้า แต่ก็ได้กลับถึงบ้านอย่างปลอดภัย ในความไม่สมบูรณ์ต่างมีเหตุรองรับ  ในขณะเดียวกันทุกสิ่งในโลกก็ไม่มีใคร อะไร สมบูรณ์ไปเสียทุกอย่าง เรามาทบทวนชีวิตของเราเพื่อเรียนรู้ผ่านวันเวลาไปด้วยกัน ในบทความที่นำมาแบ่งปันนี้


ผมลองคิดเล่นๆ ว่าถ้าสมมุติคนเราเกิดมาโดยที่ “สมบูรณ์แบบ” เก่ง ดีพร้อมทุกอย่าง ก็คงไม่จำเป็นต้องยอมหรือขอร้องจากใคร แต่เมื่อมี “ข้อบกพร่อง” หรือ “ข้อผิดพลาด” ใจเราก็สามารถลงไปอยู่ในจุดที่อยู่ใต้คนอื่นได้ และทุกอย่างก็ดูเป็นสิ่งที่น่าขอบคุณไปหมด ผมขอแบ่งประเภทจิตใจของคนเราเป็น 3 แบบ
แบบแรกคือ “คนที่คิดว่าตนถูกต้องเสมอ” คนประเภทนี้ทำทุกอย่างตามที่ตัวเองอยากทำ ไม่ฟังเสียงคนอื่น คิดว่าแบบที่ตัวเองคิดนั้นเป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดแล้ว เพราะเขาไม่รู้เลยว่า ตัวเองบกพร่องหรือขาดแคลนขนาดไหน จึงได้แต่ทำตามแบบที่ตัวเองอยากทำเท่านั้น ซึ่งถือเป็นคนที่โชคร้ายมากๆ บางครั้งถึงแม้ว่าจะผิดพลาด แต่ก็ไม่ยอมรับในความผิดพลาดของตัวเอง เพราะฉะนั้น คนแบบนี้จึงเป็นคนที่ได้รับการเปลี่ยนแปลงไม่ได้
แบบที่สองคือ “คนที่คนอื่นบอกให้ทำ จึงลงมือทำอย่างเสียไม่ได้” คนแบบนี้ไม่ได้รู้สึกว่า ความคิดของตัวเองมีความผิดพลาดอะไร แต่ก็แค่ทำอะไรไหลไปตามบรรยากาศ เพราะว่าไม่อยากขัดกับคนอื่นเท่านั้นเอง
และแบบที่สามคือ “คนที่คิดว่าตนอาจเป็นฝ่ายผิดก็ได้” คนแบบนี้แม้จะมีความคิดเห็นของตัวเอง แต่ลองยอมทิ้งความคิดของตัวเอง แล้วรับความคิดเห็นของคนอื่นดู ซึ่งคนประเภทนี้สามารถได้รับการเปลี่ยนแปลงได้ เพราะแม้ว่าตัวเองจะถูกต้อง แต่ก็รู้สึกว่าสิ่งที่คนอื่นทำนั้นอาจจะดีที่สุดก็ได้ บางครั้งก็ไม่ได้เป็นสิ่งที่ตรงกับความคิดของตัวเอง แต่ถ้าคนอื่นต้องการแบบนี้เขาก็ยอมที่จะทำตาม
ผมเชื่อว่าพระเจ้าสร้างมนุษย์เรามาให้มีความอ่อนแอ มีข้อบกพร่อง และไม่สามารถสร้างความสุขขึ้นมาได้ด้วยตัวเอง ซึ่งจำเป็นต้องรับปัจจัยจากภายนอกเข้ามาเติมเต็ม เช่น ตอนที่คนเรารู้สึกว่าตัวเองอ่อนแอจะอยากขอความช่วยเหลือ หรือเมื่อเห็นความบกพร่องของตัวเอง ก็เริ่มอยากได้รับการเปลี่ยนแปลง และหาโอกาสได้เข้าไปใกล้ชิดคนอื่น
พูดง่ายๆ คือเริ่มเรียนรู้ ยอมรับในคุณค่าคนอื่น หากคนเราไม่เคยผิดพลาด ไม่เคยเกิดอุบัติเหตุเล็กๆ น้อยๆ ก็จะมีแต่ “จิตใจที่เชื่อมั่นในตัวเองสูงมาก” คนมากมายคิดอยากจะเป็นคนที่สมบูรณ์แบบ อยากมีเงิน มีความสามารถเหนือคนอื่น ตั้งแต่ตอนนั้นเราจะเริ่มโชคร้ายครับ เพราะนอกจากเราจะฟังคนอื่นไม่ได้แล้ว เราก็จะเริ่มดูถูกคนอื่นได้ง่ายๆ ด้วย ฉะนั้นการที่มีเพื่อนฝูง คนรอบข้าง หรือครอบครัวอยู่กับเรานั้น จึงเป็นสิ่งที่มีความหมายและน่าขอบคุณ :Cr: คิม ฮัก เชิล ประธานที่ปรึกษาอาวุโส มูลนิธิเยาวชนสัมพันธ์นานาชาติ (ไอวายเอฟ) เกาหลีใต้ ประจำประเทศไทย (คอลัมน์ มองเปลี่ยนมุม/เดลินิวส์ออนไลน์)

ขอบคุณวันเวลา ขอบคุณพระคุณเจ้า ยอด พิมพิสาร และทุกผู้คนที่ผ่านพบ ที่คบหา สนทนา มีเมตตาต่อกัน ขอบคุณความไม่สมบูรณ์ของตัวเองและผู้คนรอบข้าง ที่ทำให้รู้ว่าความสวยงามย่อมเกิดจากความหลากหลายที่ลงตัว ความหลากหลายที่เกิดจากการเรียนรู้ ปีใหม่ วันใหม่ ปีไหน วันไหน หากเราไม่เรียนรู้ หากเราไม่น้อมรับปรับตัว และยึดมั่นในความดี ก็คงไม่มีวันที่เราจะเห็นความงาม.. สวัสดีปีใหม่ครับ

วันศุกร์ที่ 22 ธันวาคม พ.ศ. 2560

เกิดนี้มีเพื่ออะไร

เกิดนี้มีเพื่ออะไร
คริสต์มาสเวียนมาบรรจบอีกวาระหนึ่ง ลมหนาวพัดมาเยือนอีกครั้งหนึ่ง แม้จะเป็นช่วงสั้น ๆ แต่ก็ทำให้คนเมืองหลวงเมืองร้อนได้เปลี่ยนบรรยากาศ ได้ซึมซับรับลมหนาวที่แวะมาเยี่ยมเยียน นี่คือ สัญญาณแห่งกาลเวลาที่มาตักเตือน ที่มาบอกกล่าวเราว่า เวลาของเราใกล้เข้ามาทุกที ๆ แล้วสิ่งที่เราได้กระทำในวันเวลาที่ผันผ่านมานั้นได้ก่อเกิดประโยชน์อันใดบ้าง ได้ให้อะไรกับใครผู้ใด? หรือมีแต่ทำร้ายจิตใจกันจนกลายเป็นนิสัยไปแล้ว และหรือพากันคิดว่าสิ่งที่ทำไปนั้นดีที่สุด (จริงหรือ) โดยไม่เคยจะฟังน้อมรับคำตักเตือนจากมโนธรรม จากจิตสำนึกตน จากคนอื่นบ้าง แก่นกลางความสำคัญของคริสต์มาสอยู่ที่การให้ ไม่ใช่ไถ่ถามหาการให้จากผู้อื่น หากไม่เคยคิดที่จะให้ผู้อื่นก็อย่าเรียกร้องจากผู้อื่น เพราะจะยิ่งทำให้สังคมคนรอบข้างมีแต่ความหนาวใจเย็นจิต คริสต์มาสจึงควรเกิดขึ้นบ่อย ๆ ในชีวิตจริงของเรา ในทุกฤดูกาล ในทุกวันเวลา เพราะการเกิดมาของเราทุกคนเพื่อเติมเต็ม เพื่อให้โลกนี้สมบูรณ์


แต่...ใช่หรือไม่ หลายคนคิดไปว่าตัวเองเกิดมาเป็นศูนย์กลางจักรวาล จนมีอาการหยิ่งผยอง สนองเพียงเพื่อตัวเองได้เด่น ดัง ให้คนทั้งโลกโจษจัน เป็นสิ่งน่าขบขันของคนคิดเยี่ยงนี้ที่หลงทาง หลงตัวเอง คนแบบนี้นับวันยิ่งทียิ่งมีมากขึ้น เราในฐานะที่มีพระคริสต์ผู้ถ่อมองค์ลงมา จากสูงสุดสู่ต่ำสุดเพียงเพื่อช่วยทุกคน เป็นต้นธารธรรม ความรัก ความเมตตา การให้จึงต้องเป็นเอกลักษณ์คงอยู่คู่ชีวิตเราคริสตชนตราบสิ้นลมหายใจไม่ใช่ปล่อยชีวิตไปตามกระแส และไม่แยแสต่อคนรอบข้าง และผู้ร่วมงานกับเรา อย่าให้ความสำคัญกับเงินทอง จนลืมมองคนรอบกาย อย่าหลงในตำแหน่งจนไม่นำพาเสียงเตือนแห่งความสุขใจ อย่ามัวเมากับเปลือกที่ฉาบฉวย เพราะนั่นคือมายาที่เสื่อมสลาย
วันเวลาผ่านไปทุกวัน ตอบได้ไหมว่า จะหยุดหาเงินเมื่อใด... เท่าไหร่คุณถึงจะบอกว่า พอแล้ว...ร้อย พัน หมื่น ล้าน สิบล้าน... พอรึยังไม่ทราบ? ต่อให้คุณมีไร่นานับพันไร่ คุณก็กินข้าวได้แค่วันละสามจาน แม้นมีคฤหาสน์นับพันหลัง คุณก็ต้องการพื้นที่หลับนอนยามค่ำคืน เพียงแปดตารางเมตรดังนั้น..ตราบใดที่คุณยังมีข้าวปลาอาหารกินอย่างเพียงพอ มีเงินพอใช้สอยได้ทุกวันเพียงเท่านี้ก็ดีเหลือหลายแล้ว 



อายุเท่านี้แล้ว คุณควรอยู่อย่างเป็นสุข ทุกบ้านต่างก็มีปัญหาของตนเอง อย่ามัวไปคิดเปรียบเทียบ แก่งแย่งแข่งดีกัน ไม่ว่าชื่อเสียง ฐานะในสังคม หรือความก้าวหน้าของเด็กๆ ฯลฯ สิ่งที่ควรจะแข่งกัน ทำกันจริง ๆ นั้นคือ แข่งกันมีความสุข แข่งกันมีสุขภาพดีและอายุยืนนาน ส่วนอะไร ที่เราเปลี่ยนมันไม่ได้ ก็อย่าไปฝังอกฝังใจให้ป่วยการ และทำลายสุขภาพตัวเองเลย ทุกวันวานที่ผ่านไป คุณจะสูญเสียไป ๑ วัน แต่ถ้ามันผ่านไปอย่างเป็นสุข วันนั้นคือกำไรชัด ๆ เลย จิตใจที่ดี จะช่วยรักษาโรคภัยได้ ถ้าจิตใจเป็นสุข โรคก็จะหายเร็วขึ้น (ส่วนหนึ่งบทความ “เฉลียงชีวิต” เปลว สีเงิน)



นอกจากนี้เราในฐานะศิษย์พระคริสต์ เราจะอยู่ในโลกร่วมกับทุกคนอย่างมีคุณค่าอย่างไร? สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ ต้องรู้จักให้ ต้องมีเมตตากิจต่อคนอื่น เหมือนอย่างพระประสงค์ของสมเด็จพระสันตะปาปาฟรังซิส ที่มอบแนวทางกับเราในเรื่องการช่วยเหลือผู้ยากไร้ และทางวาติกันได้นำแนวคิดนี้มาจัดเป็นถ้ำหน้าพระมหาวิหารนักบุญเปโตรเพื่อสอนให้เราเห็นแก่นการบังเกิดมาขององค์กุมารน้อย พระองค์ปรารถนาให้เราทำคริสต์มาสครั้งนี้อย่างมีคุณค่า ซึ่งประกอบด้วยรูปปั้นการให้เสื้อผ้านุ่งห่มแก่ผู้ยากไร้ รูปปั้นการเยี่ยมเยียนผู้ป่วย รูปปั้นการเยี่ยมเยียนผู้ต้องขัง และการช่วยฝังศพคนยากไร้

ใช่หรือไม่ในยุคปัจจุบัน คนเราขาดน้ำจิตน้ำใจต่อกัน เราจึงไม่พบความสุขในชีวิตเท่าที่ควร เรามีเสื้อผ้าเต็มตู้แต่เราก็ใส่อยู่ไม่กี่ชุด เรามีรองเท้าไม่รู้กี่คู่ต่อกี่คู่ก็ใส่ได้ครั้งละสองข้าง ก็ลองลดจำนวนเสื้อผ้าที่ดี ๆ ที่เราไม่ค่อยสนใจจะนำมาสวมใส่ให้กับผู้ที่จำเป็นต้องใช้ดูบ้าง รองเท้าที่มีกระเป๋าที่เก็บ ของที่ตั้งไว้นานปีไม่เคยได้ใช้ แบ่งปันให้กับผู้ที่ใช้ได้ จะเป็นการใช้ทรัพยากรโลกอย่างมีประโยชน์ยิ่ง

เรามีเวลามากขึ้นแต่เราก็ปล่อยไปอย่างไร้ค่า ใช้ไปกับเรื่องกิเลส แทนที่เราจะให้เวลากับผู้อื่นบ้าง เรากลับมุ่งเพียงเพื่อตัวเอง โรคที่กำลังเป็นกันมากในวันนี้คือโรคซึมเศร้า เหงาในจิต ชีวิตโดดเดี่ยว ไร้เพื่อนแท้ ชีวิตถูกกักขังอยู่ในเรือนจำเสมือนจริง มีทุกอย่างที่ขาดคือความสุข จึงจำเป็นที่เราต้องออกจากตัวเองมาพบพูดคุยกัน ให้กำลังใจกัน รับฟังแบ่งปันทุกข์สุขแก่กัน นี่ก็เป็นการเยี่ยมเยียนผู้ป่วยและผู้ต้องขังยุคดิจิตอลครองเมืองได้อย่างแท้จริง ความเมตตาที่สังคมสมัยใหม่ต้องการมากที่สุด คือ การไม่ซ้ำเติมกัน ในวันที่ใครพลาดใครพลั้งไม่ได้ จะถูกถล่มให้จมหายตายจากกันไปข้าง การฝังผู้อื่นแบบนี้ไม่ได้ทำให้โลกน่าอยู่ เราจำเป็นต้องให้อภัย และลดการกดขี่ เพราะการให้อภัยจะเป็นการช่วยให้ผู้คนจากลาโลกนี้ไปได้อย่างสงบสุข คริสต์มาสครั้งนี้ เราต้องหาคำตอบให้กับชีวิตเราว่า เกิดมาเพื่ออะไร? แล้วสิ่งนั้นเราทำผ่านมาได้มากน้อยเพียงใด อย่าปล่อยให้คริสต์มาสปีนี้ผ่านไปเพียงเพื่อรอคริสต์มาสในปีถัดไป เพราะเราไม่รู้ว่าจะอยู่ได้ถึงหรือไม่ สุขสันต์วันพระคริสตสมภพครับ

วันศุกร์ที่ 15 ธันวาคม พ.ศ. 2560

กี่แผ่นดิน

กี่แผ่นดิน


จำได้ว่าหลานสาวเคยบอกว่าอยากจะไปดูละครเวที สี่แผ่นดิน เดอะมิวสิคัล ที่เปิดการแสดงตั้งแต่ต้นเดือนสิงหาคมที่ผ่านมา จนแล้วจนรอดก็ยังไม่ได้จังหวะเวลาลงตัวพร้อมกันสักที กระทั่งเมื่อสองสัปดาห์ก่อนหลานสาวบอกว่ามีผู้ใหญ่ใจดีหาตั๋วให้ได้ หลานสาวจึงได้ไปดูในขณะที่เราติดงานจึงมิอาจจะไปร่วมชมได้ และแล้ว...เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมาได้รับโอกาสพิเศษ ให้เข้าไปชมรอบที่ 4 ก่อนที่จะปิดการแสดง (เป็นละครเวทีที่จัดขึ้นเป็นร้อยรอบที่รัชดาลัยเธียเตอร์) นับว่าเป็นละครเวทีที่ประสบความสำเร็จเรื่องหนึ่งของเมืองไทย ด้วยเพราะทั้งการแสดง ฉาก แสง สี เสียง ทำออกมาได้อย่างสวยงามและสมบูรณ์แบบ นักแสดงทั้งรุ่นเด็กรุ่นใหญ่ต่างแสดงและขับร้องบทเพลงสื่ออารมณ์ได้อย่างยอดเยี่ยม เวลาเกือบ 3 ชั่วโมงครึ่งจึงมีแต่ความอิ่มเอม 


แน่นอน...ด้วยบทละครเรื่องนี้มาจากนวนิยายอิงประวัติศาสตร์ชาติไทย ประพันธ์โดย ม.ร.ว.คึกฤทธิ์ ปราโมช ที่ใช้ตัวละครชื่อ แม่พลอยเป็นตัวดำเนินเรื่อง บอกเล่าถึงวิถีชีวิตชาววังในสมัยรัชกาลที่ ๕ จนถึงรัชกาลที่ ๗ ประเทศไทยของเราพบกับการเปลี่ยนแปลงทั้งระบบการปกครอง ระบบเศรษฐกิจ และวิถีการเป็นอยู่ เป็นการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่สุดก็ว่าได้ ส่งผลกระทบต่อหลายสิ่งหลายอย่าง มีความขัดแย้งเกิดขึ้นในครอบครัว ขัดแย้งในสังคม เรื่องมาจบในรัชกาลที่ ๘ แต่ในบทละครชุดนี้ได้เพิ่มเติมเหตุการณ์การสูญเสียในหลวงรัชกาลที่ ๙ และการเริ่มต้นใหม่ในรัชกาลปัจจุบัน ซึ่งสื่อให้เห็นว่าสถาบันพระมหากษัตริย์นั้นเป็นศูนย์รวมดวงใจของไทยทั้งชาติไม่ว่าจะยุคไหนสมัยใด
ในท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงที่หลากหลายไหลหลั่งมาแบบไม่ทันตั้งตัว หลายครั้งก็นำมาซึ่งความขัดแย้งทางอุดมการณ์และความอยากได้อยากมีของผู้คน บางคนก็รับการเปลี่ยนแปลงไม่ได้ บางคนก็ยึดถือสิ่งที่ตัวเองคิด ตัวเองเป็น จนไม่ได้อยู่กับความเป็นจริง ละครเรื่องนี้มีบทสอนหลายสิ่งหลายอย่างที่เห็นชัดคือ ชีวิตเราย่อมตั้งอยู่บนความใหม่อยู่เสมอ พบกับการเปลี่ยนแปลงทุกวันโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นกับ แม่พลอย ก็ไม่ได้งดงามสดใสไปในทุกเรื่อง  ตรงกันข้ามส่วนใหญ่เปลี่ยนแปลงไปในทางขมขื่น และเจ็บปวดทุกข์ระทมเสียด้วยซ้ำ หลายฉากหลายตอนเรียกน้ำตาและเสียงสะอื้นจากผู้ชม แต่เรื่องราวเหล่านั้นกลับสอนให้เราได้เรียนรู้  เรียนรู้ที่จะอยู่กับความจริงในความเปลี่ยนแปลง เรียนรู้ที่จะเข้าใจว่าท้ายที่สุดแล้ว ชีวิตของเราทุกคนก็ต้องพบกับความเปลี่ยนแปลง “ไม่มีใครยั่งยืนคู่ฟ้า  ไม่มีคำว่าชั่วนิรันดร์”  คงไม่มีใครปฏิเสธว่า “การเปลี่ยนแปลง” มักนำมาซึ่งการสูญเสียและความทุกข์ใจ แต่เรื่องราวของ “แม่พลอย” ก็สะท้อนให้เห็นว่าทุกการเปลี่ยนแปลงนั้นมีความงามในตัวมันเองเสมอ



ใช่หรือไม่ พรุ่งนี้ท้องฟ้าก็ไม่เหมือนเดิม สีฟ้ายังไม่เคยซ้ำกันในทุกวัน แม้เราจะตื่นตรงเวลาทุกวัน ในทุกวันมีสีสันของมัน ประจวบกับในยุคสมัยยุคนี้ ความรวดเร็วเป็นนิรันดร์ของการเปลี่ยนแปลง จากระบบอะนาล็อกสู่ระบบดิจิตอล จากปราณีตศิลป์ กลายเป็นสำเร็จรูปสิน(ค้า) แทน จากสังคมที่ลุ่มลึกเป็นสังคมที่หละหลวม จากเห็นส่วนรวมเป็นที่ตั้งกลายเป็นตนเป็นที่รวมศูนย์ ที่เคยแบ่งปันเป็นการแข่งขันและขัดแย้ง แน่ล่ะ... หลายคนมองว่าทำไมในทุกการเปลี่ยนแปลงมักทำให้สิ่งดีงามจางหายจนไม่เหลืออยู่เลยหรือ หาเป็นเช่นนั้นไม่ ระบบที่เกิดขึ้นใหม่ ๆ ย่อมดีตามสภาพปัจจุบันเสมอ คนต่างหากที่ทำให้ระบบเหล่านั้นใช้การไม่ได้หรือใช้ได้แต่ไม่ดี เพราะแท้จริงแล้วจิตใจคนเรามักอ่อนแอและมีความเห็นแก่ตัว แล้วเราจะทำเช่นไร คำตอบคือ ทำใจ ที่ไม่ได้หมายความว่าทำใจยอมรับ หากแต่ทำใจให้เข้มแข็งเรียนรู้ความจริงที่เกิดขึ้น อยู่กับความจริงให้เป็น ยิ่งเห็นความจริง ยิ่งเห็นความงาม




และไม่ว่าจะกี่แผ่นดิน ย่อมไม่สิ้นซึ่งความรักที่ก่อให้เกิดความงาม วันเวลาเปลี่ยนแปลงเร็วขึ้นเมื่อเราอายุมากขึ้น แต่อดีตมักจะฉุดรั้งให้เราลังเล โหยหาวันเวลาเก่า ๆ ให้กลับคืนมา ในความเป็นจริงสิ่งนี้ย่อมเป็นไปไม่ได้ ทุกอย่างย่อมไม่เหมือนเดิม นอกจากจิตวิญญาณของเราที่มั่นคงในทุกสถานการณ์ต่างหาก ที่จะทำให้เรามีคุณค่าในทุกวันเวลา ปีใหม่ใกล้เข้ามา ฤดูกาลเปลี่ยนแปลงไป โลกกว้างขึ้น แผ่นดินใหม่ ๆ มีให้ก้าวเดินไปง่ายขึ้น มีความหลากหลาย สิ่งใหม่ ๆ จึงเข้ามาทายทักเราอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน วัฒนธรรมจากแผ่นดินถิ่นอื่นไหลเข้ามาจนกลายเป็นวัฒนธรรมเดียวกันเกือบทั้งโลก มาแบบที่เราไม่รู้ตัว และบางคนก็มิอาจจะปรับรับกระแสใหม่ ๆ นี้ได้ จนก่อให้เกิดความทุกข์ถึงขั้นปิดกั้น ชีวิตจึงมิได้พบความงามตามกาลเวลา ในขณะเดียวกันก็มีคนอีกไม่น้อยที่ฉกฉวยประโยชน์ สร้างชื่ออวดบารมีในการเปลี่ยนแปลง จึงนำความทุกข์มาให้ผู้อื่นด้วยคิดแต่เพียงว่า นี่คือโลกที่สวยงามตามแบบที่ฉันต้องการให้เป็น สิ่งที่ทำลายสังคมมากที่สุดคือต่างคนต่างยึดโยงความคิดเห็นของตัวเองเป็นที่ตั้ง ไม่ว่าจะกี่แผ่นดิน ระบบมันดี คนที่นำมาใช้ต่างหากที่ไม่ดี เราจึงต้องมีชีวิตอยู่บนความจริงเหล่านี้ให้ได้ ชีวิตเรามีทุกข์มีสุข  เราจึงต้องค้นหาความงามตามความเป็นจริง แล้วเมื่อนั้นจิตใจเราจะมั่นคงแข็งแกร่ง พร้อมเสมอสำหรับแผ่นดินสวรรค์

วันศุกร์ที่ 8 ธันวาคม พ.ศ. 2560

จันทร์เต็มใจ

จันทร์เต็มใจ


ค่ำคืนของวันที่ 3 ธันวาคมที่ผ่านมา เป็นวันที่ดวงจันทร์เต็มดวง ส่องสว่างกระจ่างใสที่สุด เป็นวันที่โลกและดวงจันทร์เคลื่อนมาอยู่ใกล้กัน เราจึงเห็นดวงจันทร์ดวงใหญ่และสว่างมาก นับว่าเป็นความโชคดีอย่างยิ่งที่คืนนั้นมีภารกิจอยู่ในต่างที่ต่างถิ่น แถวจังหวัดนครปฐมและราชบุรี มีเวลาออกมาที่โล่งแจ้งแหงนหน้าสบตากับจันทร์เจ้า ที่ตรงนี้ความสว่างจากหลอดไฟฟ้าตามอาคารก็ไม่มากมายเท่าในเมืองหลวง ไหนจะตึกสูงรบกวนและบดบังแสงธรรมชาติ เป็นอุปสรรคต่อการสบตากับดวงจันทร์ฉาย จึงได้ถือโอกาสมายืนกลางแจ้งอาบแสงจันทร์กับมิตรสหาย มีเวลาแบ่งปันความทุกข์สุขในมิตรภาพระหว่างกัน ในที่มืดจึงกระจ่าง คืนที่แสงจันทร์อิ่มเอมเช่นนี้ ก็คงมีอีกหลายชีวิตที่ต้องทุกข์ลำเค็ญ อีกหลายครอบครัวคงจมอยู่ในความมืด รอคอยความหวังถึงวันพรุ่งนี้ แม้กระทั่งหมู่มิตรที่เรารู้จักก็อาจจะยังต้องการแสงนวลชวนให้สุขอยู่บ้าง



สังคมวันนี้มักกดดันให้เราต่างคนต่างอยู่ ต่างหมู่ต่างเหล่า เราเขาไม่เข้ากัน เราจึงยึดถือประโยชน์ตนเป็นที่ตั้ง ไม่ค่อยจะสนใจกัน ทุกข์ใครทุกข์มัน แม้กระทั่งการวอนขอต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เรายังวิงวอนเพื่อตัวเองมากกว่า เช่นนี้แล้วชีวิตที่เกิดมาจะหาประโยชน์อันใดได้เล่า???? ในขณะที่แหงนหน้ามองขึ้นบนฟ้าหาจันทร์นั้น ใจก็หวนถึงบทวอนจันทร์ของคนสมัยก่อนที่ว่าไว้
จันทร์เอ๋ยจันทร์เจ้า     ขอข้าวขอแกง
  ขอแหวนทองแดง        ผูกมือน้องข้า
  ขอช้างขอม้าให้น้องข้าขี่ ขอเก้าอี้ให้น้องข้านั่ง
  ขอเตียงตั่งให้น้องข้านอน ขอละครให้น้องข้าดู
  ขอยายชูเลี้ยงน้องข้าเถิด ขอยายเกิดเลี้ยงตัวข้าเอง
ใช่หรือไม่ เราต้องวอนขอเพื่อผู้อื่นให้มากกว่าตัวเอง แต่คนสมัยนี้มักจะวอนขอเพื่อตัวเอง อยากได้ อยากมี อยากเป็น เพื่อสนองตัวตน โดยไม่ได้คำนึงถึงผู้อื่นกันเลย แม้กระทั่งในวันนี้ที่เรามีพร้อม มีความเก่ง มีความรู้ มีความเชี่ยวชาญมากขึ้น เราก็ไม่ได้นำสิ่งเหล่านี้มาก่อประโยชน์ต่อส่วนรวม ซ้ำร้ายหากเกิดขาด เกิดทุกข์ เราก็มักกล่าวโทษผู้อื่นไม่เว้นแม้กระทั่งโทษดินโทษฟ้า โทษพระเจ้า ยกเว้นโทษตัวเอง

ในประเทศจีนเมื่อหลายร้อยปีก่อน ชายตาบอดคนหนึ่งไปเยี่ยมเพื่อนที่บ้าน หลังจากพูดคุยกันจนค่ำเขาก็ขอตัวกลับบ้าน เพื่อนจึงยื่นโคมให้ชายตาบอด ชายตาบอดแปลกใจ บอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องใช้มันเพราะตาบอด เพื่อนตอบว่า “ถึงคุณตาบอดก็จริง แต่คนอื่นยังตาดี ถ้าคุณถือโคมนี้เอาไว้ เขาก็จะไม่มาเดินชนคุณ” ชายตาบอดจึงรับไป แต่ระหว่างทางปรากฏว่ามีคนมาเดินชนคนตาบอดจนล้ม เขาโกรธมาก ต่อว่าคนที่เดินมาชน ว่า “ตาบอดหรือไง ไม่เห็นหรือว่าฉันถือโคมอยู่” ชายผู้นั้นก็ขอโทษขอโพย และกล่าวว่า “สงสัยโคมที่คุณถือมันดับไปนานแล้ว” เรื่องก็จบเท่านี้ เป็นนิทานสั้นๆ แต่ก็สอนใจได้ดีทีเดียว
นิทานเรื่องนี้สอนเราว่า อย่านึกถึงประโยชน์ของตนเพียงอย่างเดียว ให้นึกถึงประโยชน์ของคนอื่นด้วย ขณะเดียวกันเวลามีปัญหาอะไรก็อย่ามัวโทษคนอื่นอย่างเดียว ให้ย้อนกลับมาดูตัวเองด้วย ชายตาบอดไม่จำเป็นต้องใช้โคมก็จริง แต่มันเป็นประโยชน์ช่วยให้คนอื่นมองเห็นทาง จะได้ไม่เดินชนชายตาบอด บางสิ่งบางอย่างอาจไม่จำเป็นสำหรับเรา แต่มันอาจเป็นประโยชน์ต่อคนอื่น อย่างคนบางคนอาจจะอยู่กับความอึกทึกครึกโครมได้ แต่ก็ไม่ควรไปสร้างความอึกทึกให้กับใคร คนอื่นเขาอาจจะต้องการความสงบก็ได้ อันนี้เป็นคุณธรรมพื้นฐานในการอยู่ร่วมกันในสังคม คือรู้จักเผื่อแผ่ถึงคนอื่น หรือมองในมุมของคนอื่นบ้าง แต่ขณะเดียวกันเวลามีปัญหา เราก็อย่ามองไปที่คนอื่นอย่างเดียว ให้ย้อนกลับมามองที่ตัวเองด้วย เพราะสาเหตุอาจเกิดที่ตัวเราเองก็ได้ อย่างชายตาบอด โทษคนที่มาเดินชนเขา แต่ที่จริงเป็นเพราะโคมของเขามันดับไปนานแล้วต่างหาก
นิทานเรื่องนี้บอกให้เราเห็นถึงนิสัยใจคอของคนส่วนใหญ่ คือเห็นแต่ความผิดของคนอื่น แต่ไม่เห็นความผิดพลาดของตัวเอง ขณะเดียวกันก็เห็นแต่ประโยชน์ของตัวเอง ลืมนึกถึงประโยชน์ของผู้อื่น ตรงข้ามกับคนดีมีธรรมะ เขาจะไม่ได้มองเพียงแค่ประโยชน์ของตัว แต่จะคำนึงถึงประโยชน์ของคนอื่นด้วย ส่วนเวลามีปัญหาก็จะไม่มัวโทษคนอื่นอย่างเดียว แต่จะย้อนกลับมาดูตัวเองด้วย นี้เป็นคุณธรรมพื้นฐานของคนดี จะว่าไปแล้วการคำนึงถึงประโยชน์ของคนอื่นนั้น ก็ส่งผลดีต่อตัวเราเองด้วย (ส่วนหนึ่งจากบทความเรื่อง เห็นนอก เห็นใน โดยพระไพศาล วิสาโล)


เวลาใกล้สิ้นปีอีกครั้งหนึ่งกำลังจะมาถึง ดวงจันทร์มีขึ้นมีลงมีมืดมิดมีสว่าง แต่ไม่เคยจะละทิ้งหน้าที่เพื่อผู้อื่น เต็มใจในการให้ความงามในยามมืดมิดเสมอ ในเวลาเช่นนี้สิ่งที่เราต้องคำนึงถึงบ่อย ๆ ทบทวนวันเวลาที่ผ่านมา เราได้เติมเต็มให้กับผู้อื่นมากน้อยเพียงใด เป็นผู้ให้หรือเป็นผู้รับมากว่ากัน เป็นผู้เห็นใจเต็มใจเพื่อคนรอบข้าง หรือเป็นเพียงคนที่คอยเรียกร้องแต่ฝ่ายเดียว ไม่มีความสุขใดเทียบเท่ากับความสุขของผู้ที่เต็มใจให้ หากไม่เชื่อก็ลองทำดู...

วันศุกร์ที่ 1 ธันวาคม พ.ศ. 2560

เที่ยวแรก

เที่ยวแรก


เป็นอีกครั้งหนึ่งที่ต้องมาสนามบินดอนเมือง แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนทุกครั้งที่มา เหตุเพราะว่า การมาครั้งนี้มิได้มาเพื่อเดินทางไปที่ไหน แต่เป็นการมาเพื่อส่งน้องชายไปร่วมต้อนรับสมเด็จพระสันตะปาปาฟรังซิสที่ประเทศพม่า หรือเมียนมาร์ ซึ่งมีการนัดหมายกับกลุ่มคณะผู้ร่วมเดินทางในตอนเช้ามืด และเนื่องจากเป็นครั้งแรก ๆ ที่น้องคนนี้ต้องเดินทางออกนอกประเทศเพียงลำพังด้วยเครื่องบิน เป็นกังวลว่าจะทำอะไรไม่ถูกจึงอาสามาส่ง โดยบอกว่าจะไม่ขับรถไปเพราะอาจจะมีความลำบากในการหาที่จอด และจะทำให้ไม่สามารถช่วยดูแลแนะนำเรื่องการเช็คอินและการพบกับคณะที่ร่วมเดินทางไปในงานนี้ได้ จึงตกลงกันว่าจะไปแท็กซี่ตอนตีสามครึ่ง ซึ่งเวลานัดหมายคือตีสี่ครึ่ง เมื่อจัดการให้น้องได้ตั๋วได้พบกับคณะเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เราก็กลับ ดูเวลาก็เกือบ ๆ จะตีห้า เช็คเวลารถเมล์พิเศษจากสนามบินเปิดบริการ 7 โมงเช้า รถไฟฟ้าเที่ยวแรกตีห้าสิบห้า เลยตัดสินใจเดินออกมารอรถเมล์หน้าสนามบิน (ถิ่นคุ้นเคย เพราะเคยอาศัยอยู่แถวนี้มาก่อนจึงรู้ทางดี)


ถนนค่อนข้างโล่งทีเดียว สักพักมีรถเมล์สาย 29 วิ่งมา สายนี้จะผ่านสถานีรถไฟฟ้าที่สวนจตุจักร คิดคำนวณเวลาแล้วน่าจะไปถึงพอดีเที่ยวแรกของรถไฟฟ้า ในขณะที่ขึ้นไปนั้นก็คิดว่านี่เป็นเที่ยวแรกของรถเมล์คงไม่ค่อยมีผู้โดยสารสักเท่าไร!!! แต่ที่ไหนได้ เต็มคัน ถึงกับต้องยืนเบียดเลยทีเดียว สังเกตเห็นผู้คนที่นั่งอยู่ส่วนใหญ่เป็นผู้สูงอายุ บางคนมีถุงข้าวปลาอาหารติดมือมาด้วย ความคิดผุดขึ้นหลายอย่าง ประเทศเรายังมีคนที่ต้องดิ้นรนหากินตั้งแต่เช้าแบบนี้อีกมากมาย แต่ละคนพยายามที่จะออกจากบ้านแต่เช้าเพื่อหลีกหนีรถติด ใช่หรือไม่ เราคงโชคดีกว่าคนอื่นอีกหลายต่อหลายคน แม้จะไม่ร่ำรวยล้นฟ้าแต่ก็ไม่เป็นหนี้เป็นสินใคร มีชีวิตที่อยู่ได้สบาย ๆ ไม่เดือดร้อน คนที่ได้นั่งก็นั่งหลับกันเกือบทุกคน ในเวลาปกติแบบนี้เราคงนอนหลับสบายอยู่บนเตียง ในห้องแอร์เย็น ๆ นี่หรือวิถีคนเมืองที่ต้องเริ่มต้นก่อนตะวันและจบลงตรงที่บ้านโดยมิได้เห็นการร่ำลาของแสงแห่งวันเลย
ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงสถานีรถไฟฟ้า BTS จตุจักร สถานีเพิ่งเปิด ประตูเหล็กเปิดอยู่ด้านเดียว ทีแรกคิดว่ายังไม่ได้เปิดให้บริการ เมื่อขึ้นมาถึงขบวนรถเที่ยวแรกจอดรออยู่ เริ่มมีผู้คนนั่งเกือบจะเต็มขบวน แม้เราไม่ได้เป็นคนแรกที่มาถึงแต่ก็ร่วมอยู่ในขบวนของเที่ยวแรก จากนั้นก็มาต่อรถอีกขบวนที่สยามเพื่อมาต่อรถเมล์ BRT เพื่อกลับบ้าน เป็นการเดินทางที่ใช้รถสาธารณะคุ้มค่าจริง ๆ มาถึงสถานีช่องนนทรีก่อน 6 โมงเช้า ก็เพิ่งรู้ว่าบริการรถ BRT นี้เที่ยวแรกเริ่ม 6 โมงเช้า ไหน ๆ ก็ไหน ๆ แล้ว รออีกประมาณสิบนาที จึงได้เข้าสถานีและได้ขึ้นรถ มีผู้โดยสารเพียง 3-4 คน เนื่องจากตรงนี้ไปถึงบ้านถือว่าเป็นขาออกเมืองจึงไม่ค่อยมีผู้โดยสาร มาถึงสถานีใกล้บ้านเหลือเพียง 2 คน เช้านี้จึงถือว่าเราเริ่มต้นชีวิตด้วยในเที่ยวแรกของการเดินทาง

แล้วในถนนชีวิตเรา เที่ยวแรกของเราเป็นเช่นไร เราต่างก็อยากเป็นที่หนึ่ง เป็นคนแรกในทุก ๆ เรื่องเสมอ แล้วเราก็ภาคภูมิที่ได้เป็นคนแรก ๆ ถือว่าประสบความสำเร็จในชีวิต แต่ก็มีหลายคนหวังเที่ยวแรกเพื่อหลีกหนีความยากลำบาก  ไม่ได้หวังไกลไปให้ถึง ไปให้ทันเป็นอันเพียงพอ หรือ บางคนเที่ยวแรกคือกิจวัตรประจำวันที่ไม่มีทางเลือก ใช่หรือไม่ ในชีวิตจริงเราแต่ละคนต่างก็เคยเป็นคนเที่ยวแรกด้วยกันทั้งนั้น เที่ยวแรกของเราอาจจะเต็มไปด้วยความสุขความร่าเริงบันเทิงใจ เที่ยวแรกของอีกหลายล้านคนอาจจะเต็มไปด้วยความทุกข์ยาก แต่อย่าลืมว่าเที่ยวแรกนั้นจะนำไปสู่เที่ยวต่อ ๆ ไปเสมอ ถ้ามีความสุขก็จงเก็บนำความสุขให้คงอยู่ตราบนานเท่านาน และหากเที่ยวแรกมีความยากลำบากก็จงพยายาม สร้างความหวัง บนหนทางข้างหน้า เพื่อสักวันหนึ่งเที่ยวแรกแห่งความสุขจะบังเกิดขึ้นในไม่ช้า สิ่งสำคัญอื่นหมด เที่ยวแรกของเราได้ก่อให้เกิดประโยชน์ต่อผู้ใดบ้าง???อย่าเป็นเที่ยวแรกที่เบียดบังเอาเปรียบผู้อื่น



สมเด็จพระสันตะปาปา ฟรังซิส เสด็จเยือนประเทศเมียนมาร์เป็นครั้งแรกของพระองค์ สำนักข่าวต่างก็จับจ้องและพยายามโยงเข้าสู่ประเด็นทางการเมือง จนกระทั่งติดตามดูว่าพระองค์จะตรัสคำว่า โรฮินจา หรือไม่ นี่ก็ช่างห่างไกลกับความเป็นจริงและไม่เข้าใจถึงพระภารกิจแห่งรักที่พระองค์ทรงกระทำ สมเด็จพระสันตะปาปาฟรังซิสเคยตรัสว่า อย่าหาวิธีการให้เขามานับถือศาสนาของเรา ตรงกันข้าม เราต้องช่วยให้ผู้อื่นเจริญชีวิตที่ดี ให้ความรักของพระเจ้าผ่านทางตัวเราไปสู่ผู้อื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งผู้ยากไร้ และได้แสดงสุนทรพจน์ต่อหน้าผู้นำในรัฐสภาเมียนมาร์ตอนหนึ่งว่า สมบัติอันล้ำค่าที่สุดของเมียนมาร์ คือ ประชาชนของตน และพวกเขาได้รับความทุกข์ทรมานจากความขัดแย้ง  และการสู้รบที่เกิดขึ้นมาอย่างยาวนาน สร้างความแตกแยกจนหยั่งรากลึก ศาสนาจึงมีส่วนสำคัญที่จะฟื้นฟูสันติภาพและรักษาบาดแผลเหล่านี้ ความแตกต่างทางศาสนา ไม่จำเป็นต้องเป็นต้นเหตุของการแบ่งแยกและความไม่ไว้วางใจกัน แต่ต้องเป็นพลังแห่งความสามัคคี และการให้อภัยกัน



นี่เป็นเที่ยวแรกที่สันติภาพได้เกิดขึ้นแล้ว เป็นเที่ยวแรกที่งดงามและน่าจดจำ เที่ยวแรกเพื่อผู้อื่นย่อมมีคุณค่ามากกว่าเที่ยวแรกที่แย่งชิงมาเพื่อตัวเอง.

วันศุกร์ที่ 24 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560

ฉลาดแบบไหน?

ฉลาดแบบไหน?
            ในยุคที่สังคมมีแต่ความฉาบฉวย อวยคนสวยใส หลงใหลในดราม่า ไม่ค้นหาความจริง เชื่อง่าย ขายความโลภ สร้างโลกส่วนตัว กลัวตกเทรน และโชว์ความฉลาดที่ขาดเฉลียวได้อย่างเชี่ยวชาญอย่างเช่นทุกวันนี้ เราจึงเห็นการดูถูกความเห็นคิดของผู้อื่นเต็มบ้านเต็มเมือง สิ่งที่คนอื่นทำนั้นไม่ดี ความคิดคนอื่นนั้นโง่ เอาตัวเองเป็นศูนย์กลาง ยึดโยงความเก่งกาจแต่เพียงผู้เดียว หากเราก้าวเข้าสู่ความฉลาดสำเร็จรูปแบบนี้ นับเป็นความอ่อนด้อยทางจิตวิญญาณโดยแท้ ใช่หรือไม่ สิ่งที่พัฒนามาถึงวันนี้ได้ย่อมมาจากฐานรากที่มั่นคง เป็นการต่อยอดความฉลาด ต่อยอดความสร้างสรรค์ของคนเก่าก่อนทั้งสิ้น คนเรามิได้เกิดมาเพื่อความยิ่งใหญ่ แต่เราเกิดมาเพื่อสร้างความยิ่งใหญ่ในใจผู้อื่นต่างหาก เราทุกคนจึงมีศักดิ์ศรีเท่ากัน ไม่มีความโง่ความฉลาดเหนือกว่ากัน มีเพียงหัวใจที่พร้อมจะสร้างความดีงามให้เกิดขึ้นในทุกลมหายใจ และทุกย่างก้าวที่เราเดินไปเหมือน ๆ กัน



ในการประชุมผู้ปกครองของโรงเรียนแห่งหนึ่ง ในขณะที่คุณครูให้สัญญาณขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบ ประตูที่พึ่งถูกปิดลง ก็ค่อย ๆ เปิดออกอีกครั้ง ผู้ชายวัยกลางคนคนหนึ่ง แสดงตัวอยู่หน้าประตู ทั้งตัวคลุกไปด้วยฝุ่น ใบหน้ายิ้มเจื่อน ๆ ใช้สำเนียงแหบแห้งพูดกับคุณครูว่า ขออภัยครับ
ผู้ปกครองท่านนี้ ลูกของท่านคือ....” “ผมเป็นพ่อของ หวังจื้อห้าว คุณครูแสดงความแปลกใจออกมาทางสีหน้า แล้วพูดว่า รบกวนคุณพ่อเซ็นต์ชื่อรายงานตัวด้วย ปากกาอยู่นี่แล้ว” “คุณ....คุณครูครับ คือ..ผม..ผมอ่านหนังสือไม่ออกครับ พูดจบ พ่อของหวังจื้อห้าวก้มหัวลงต่ำมาก ๆ พร้อมเสียงหัวเราะดังทั่วห้องประชุม ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ผมเซ็นแทนแล้วกัน เรียนเชิญคุณกลับไปนั่งที่ของหวังจื้อห้าว
ผู้ปกครองทุกท่าน การประชุมผู้ปกครองในวันนี้ เป็นครั้งสุดท้ายของเทอมแล้ว  ขอบคุณผู้ปกครองทุกท่านที่ให้ความร่วมมือ และสนับสนุนกิจกรรมตลอดมา และในตอนนี้ใคร่ขอเรียนเชิญผู้ปกครองของเด็กผลการเรียนดีที่สุด ขึ้นมาบอกเล่าวิธีการและเคล็ดลับในการอบรมสั่งสอนเด็กของท่านเป็นอย่างไรบ้าง?แล้วคุณครูก็เรียกชื่อผู้ปกครองของ หวังจื้อห้าว ขึ้นเวที ห้องประชุมก่อนหน้าที่มีแต่เสียงเจี๊ยวจ๊าวก็เงียบลงในทันใด 
เอ่อ อืม.....พ่อของหวังจื้อห้าว เริ่มด้วยเสียงแหบแห้ง สายตาไม่กล้ามองไปทางผู้ปกครองคนอื่นๆที่นั่งอยู่ด้านล่าง ปะ.....ประสบการณ์ผมไม่รู้จักหรอกครับ ผมเพียงแต่ชอบนั่งมองดูลูกทำการบ้านทุกวันหลังเลิกงาน ไม่ว่าจะเหนื่อยเพียงใด ผมก็จะนั่งอยู่ข้าง ๆ แล้วดูเขาทำการบ้าน
พ่อของจื้อห้าวหยุดชั่วครู่ หันไปมองคุณครู คุณครูยิ้มตอบแสดงท่าทางให้เขาพูดต่อ มีวันหนึ่ง ลูกชายถามผมว่า  พ่อ ทุกวันนั่งอยู่ข้างผม แล้วดูผมทำการบ้าน การบ้านนี้พ่อดูเข้าใจหรือไม่? ผมตอบว่า ไม่เข้าใจ  ลูกชายถามอีกว่า ในเมื่อพ่อดูไม่รู้เรื่อง ไม่เข้าใจ แล้วพ่อรู้ได้อย่างไรว่าผมทำได้หรือไม่ได้? ผมตอบว่า หากลูกทำอย่างรวดเร็ว จับปากกาขึ้นมาแล้วเขียน เขียน เขียน ก็รู้ว่า คำถามข้อนี้ทำได้ และทำได้โดยง่าย หากลูก ต้องเดินไปเปิดพัดลม ไปดื่มน้ำ พ่อก็รู้ว่า คำถามข้อนี้ทำยาก ผมมีอาชีพทำงานก่อสร้าง ปกติแล้วงานยุ่งมาก


ผมเองไม่เคยเรียนหนังสือ ไม่รู้จักหนังสือสักตัว หาเหตุผลลึกซึ้งมาอบรมสั่งสอนเด็กไม่เป็น ได้แต่อาศัยเวลายามทำงาน เห็นอะไรก็คุยกับลูกอย่างนั้น เมื่อเห็นลูกพยักหน้าไม่หยุดผมก็จะดีใจมากเมื่อผมดีใจก็ชอบที่จะลูบหัวเขา พูดถึงประสบการณ์ ผมไม่มีจริง ๆ ผมเพียงแค่ชอบคลุกคลีกับลูก ชอบดูเขาทำการบ้าน ชอบที่จะลูบหัวเขา ชอบบอกเขาว่า รู้จักขอบคุณโรงเรียน ต้องขอบคุณคุณครูที่อบรมสั่งสอน ลูกของผมได้ดีเช่นนี้ เข้าใจเรื่องราวต่าง ๆ  คุณครูต้องลำบากมากแล้ว
พูดจบเขาหันไปโค้งคำนับคุณครูหนึ่งครั้ง การโค้งคำนับของเขาครั้งนี้สะเทือนเข้าไปในหัวใจของกลุ่มผู้ปกครองที่อยู่ในห้อง! ทำให้พวกเขาคิดได้ว่า  พวกเราที่เป็นผู้ปกครอง ไหนเลยจะเคยคิดโค้งคำนับให้กับคุณครู ไหนเลยจะเคยคิดกล่าวคำ ขอบคุณแก่คุณครู ไหนเลยจะเคยคิดกล่าวคำ ลำบาก คุณครูมากแล้ว ผลการเรียนของลูกไม่ดี เรามักโทษคุณครูอบรมสั่งสอนไม่ดี ผลการเรียนลูกดี ความดีทั้งหมดมักเข้าหาตนเองเมื่อเปรียบเทียบกับผู้ปกครองของหวังจื้อห้าวที่อ่านหนังสือไม่ออกสักตัว พวกเราที่มีการศึกษา ช่างน่าละอายใจยิ่ง ขณะที่คุณพ่อของหวังจื้อห้าว เดินกลับไปถึงที่นั่งของตนแล้วภายในห้องประชุม ก็มีเสียงปรบมือดังกึกก้อง

ฉลาดแบบไหนเล่าที่เราโหยหากัน ฉลาดแบบหยิ่งผยองหรืออ่อนโยน ฉลาดแบบดูถูกคนอื่นหรือโค้งคำนับผู้อื่น คนฉลาดที่โอ้อวดไม่มีวันที่จะอยู่ในหัวใจคนได้ กษัตริย์หรือผู้นำที่ยิ่งใหญ่นั่งอยู่ในใจคนตลอดกาลได้นั้น ส่วนมากมักมีจิตใจที่งดงาม เมตตา เสียสละ และไม่เคยดูถูกคนอื่นใช่หรือเปล่า..


วันศุกร์ที่ 17 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560

ดอกใบในตัวเรา

ดอกใบในตัวเรา
เวลาที่ผู้คนในกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งพูดคุยกัน ก็มักจะเป็นเรื่องที่อยู่บนพื้นฐานพื้นเพของคนกลุ่มนั้น ๆ แม่ค้าพ่อขายในตลาดคงหนีไม่พ้นละครหลังข่าว บนรถแท็กซี่ก็ไม่พ้นเรื่องการบ้านการเมือง ร้านตัดผมเรื่องหวยเรื่องบอล พนักงานห้างร้าน คงเป็นเรื่องดัง ๆ  ในตอนนี้ก็คงเป็นเรื่องของพี่ตูนกับการวิ่งในโครงการ “ก้าวคนละก้าว” แล้วชุมชนวัดเราคุยเรื่องอะไรกัน...????  (ตอบในใจ)



ในช่วงสัปดาห์ที่ผ่านมาได้มีโอกาสได้นั่งคุยปรึกษาหารือเรื่องที่จะทำให้เด็ก ๆ กลุ่มหนึ่ง ได้เดินตามความฝันของพวกเขาอย่างมีความสุข เป็นเด็กกลุ่มเล็ก ๆ ที่ใช้เสียงดนตรี เครื่องดนตรีที่พอจะหาได้ มาประกอบกันเป็นวงแล้วร่วมกันบรรเลงเพลงต่าง ๆ นอกจากเรื่องดนตรีแล้วยังมีการสอนเรื่องที่ในโรงเรียนไม่มีสอน คือสอนการใช้ชีวิตอย่างพอเพียงที่เป็นรูปธรรม โดยใช้ชื่อว่า โรงเรียนเล็กในทุ่งกว้าง
และด้วยเวลาไม่มากนักที่ได้ฟังเรื่องราวของโรงเรียนนี้จากครูลี่ (คีตา วารินบุรี) หนุ่มร่างเล็กผิวเข้ม แต่เป็นเรื่องราวที่ทำให้หัวใจของเราพองโต และมีความรู้สึกว่าเมล็ดพันธุ์ที่พ่อหลวงรัชกาลที่ ๙ ได้เพาะหว่าน มาบัดนี้ค่อย ๆ ผลิดอกออกผล ใช่หรือไม่ หากเราลองดูดี ๆ วันนี้เราได้เห็นคนไทยหลายคนออกมาทำเพื่อผู้อื่นมากขึ้นอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน และที่สำคัญทุกคนทำด้วยหัวใจ ความงดงามของสังคมไทยกำลังหวนคืนมาอีกครั้งแบบค่อย ๆ เป็น ค่อย ๆ ไป การที่พระองค์ท่านจากพวกเราไปนั้นเป็นเพียงทางกายภาพ แต่สิ่งที่จะดำรงคงอยู่คือบทสอนและวิถีทางที่พระองค์ท่านทรงมอบไว้ให้เราคนไทย ตรงกับพระวาจา ถ้าเมล็ดข้าวไม่ได้ตกลงในดินและเปื่อยเน่าไป ก็จะคงอยู่เป็นเมล็ดเดียว แต่ถ้าเปื่อยเน่าไปแล้วก็จะงอกขึ้นเกิดผลมาก(ยน.22:24)



ในขณะที่รถตู้พาคณะนักดนตรีรุ่นจิ๋ววิ่งเลียบทางด่วนรามอินทราอยู่นั้น ครูลี่ก็กล่าวขึ้นมาว่า แถวนี้คือแหล่งที่ทำมาหากินและแหล่งเพาะความหยิ่งทนงในตัวผมครูลี่เป็นนักดนตรีที่เก่งมาก ๆ คนหนึ่ง เคยเล่นตามร้านอาหาร เคยเล่นเป็นแบ็คอัพให้กับนักร้องดังหลายคน ก็เลยคิดว่าตัวเองนี่สุดยอดมนุษย์คนดนตรี ไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรม ใช้ชีวิตสุขสนุกสบายไปวัน ๆ แต่ภายในมิได้มีความสุขเลย จนวันหนึ่งออกตามหาความหมายของชีวิต และพบจุดเปลี่ยนที่เชียงใหม่ จึงกลับมาที่บ้านเกิด จ.บุรีรัมย์ ลองทำสิ่งที่ในใจเรียกร้อง และนำบทเรียนในชีวิตที่ผ่านมา เป็นบทสอน เพื่อไม่ให้เด็ก ๆ ตกอยู่ในวังวนที่ครูเคยประสบมา



ครูลี่ จึงก่อตั้งโรงเรียนและหาวิธีให้เด็ก ๆ หันกลับมาดูใช้ชีวิตอยู่ในชนบทที่มีความงดงามไม่ให้เลือนหายไป ปลูกฝังให้เด็กสืบทอดวัฒนธรรมอันดีงาม ผ่านการถ่ายทอดดนตรี นอกจากนี้แล้วยังจะได้ให้เรียนรู้เกี่ยวกับวิถีชีวิตดั้งเดิม และซึมซับความเป็นธรรมชาติทั้งท้องทุ่งนา ป่าเขา ลำธาร เพื่อให้เด็กลืมกับสิ่งยั่วยวนในสังคมสมัยใหม่ โดยการใช้ดนตรีเป็นสื่อกลาง เด็กที่มาเรียนที่นี่ไม่ได้เสียค่าใช้จ่ายใด ๆ เพราะสถานที่เรียนส่วนใหญ่ก็จะเป็นธรรมชาติ เครื่องดนตรีก็ประยุกต์จากวัสดุเหลือใช้ หรือสิ่งของที่หาได้จากท้องถิ่นนำมาดัดแปลง แต่ก็มีเสียงไพเราะไม่ต่างจากเครื่องดนตรีราคาแพง เด็กจะมาเรียนที่นี่เฉพาะช่วงเย็น ๆ  มีเด็กมาขอเรียนเพิ่มอีกแต่ก็ไม่สามารถรับเพิ่มได้
ในช่วงแรก ๆ ทุกคนในหมู่บ้านมองครูด้วยสายตาแปลก ๆ แม้กระทั่งแม่ของครูก็คิดว่าลูกชายตัวเองบ้าหรือเปล่า แต่ที่สุดวันนี้ครูก็พิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจ ทำให้เกิดพลังชุมชนช่วยเหลือกัน พ่อแม่เด็กมักจะนำข้าวปลาอาหารมาช่วยครูในการเลี้ยงเด็ก ๆ ครูบอกว่า หากทำอะไรแล้วเอาเงินเป็นที่ตั้งเราก็จะไม่พบความสุขและความงาม เราก็ได้แค่กำไรขาดทุน แต่ถ้าหากเราทำด้วยความรักและจิตวิญญาณ เราจะได้อะไรมากกว่าที่เราคิดหวังไว้เสียอีก ครูลี่สอนเด็กไม่มีหลักสูตร มีเพียงจิตวิญญาณ จะเล่นดนตรีต้องเล่นด้วยจิตวิญาณ ไม่ใช่ตามทฤษฎีเป๊ะ ๆ แล้วคนฟังก็จะรับรู้ถึงความสุขที่เราส่งผ่านไป ความงดงามที่ครูปลูกฝังให้เด็ก ๆ เริ่มมีการส่งผ่านออกมาสู่โลกภายนอกมากขึ้น สิ่งที่ครูสอนเด็กคือไม่ให้หลงไปกับชื่อเสียง ในวงจะผสมผสานกันไม่ใช่ใครต้องเด่นต้องดังกว่าใคร พยายามสร้างภูมิคุ้มกันไม่ให้ความฝันแบบสังคมทุนนิยมมาทำลายคุณค่าในความเป็นเด็กไป





และสิ่งนี้จึงเป็นที่มาของการจัดคอนเสิร์ตเล็ก ๆ เพื่อให้เด็กมีเวทีแสดงออก จะมีขึ้นในวันที่ 16 ธันวาคมนี้ ที่หอประชุมครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย เป็นการร่วมมือร่วมใจของคนกลุ่มเล็ก ๆ กลุ่มหนึ่งซึ่งมาร่วมกันด้วยหัวใจ แม้จะเป็นเพียงส่วนเล็ก ๆ ที่กำลังช่วยเตรียมงานนี้อยู่ แต่กลับได้เรียนรู้และซาบซึ้งในหัวใจของหลายต่อหลายคน ก็อดไม่ได้ที่กลับมาตั้งคำถามกับตัวเองอยู่บ่อย ๆ ว่า วันนี้ดอกใบกิ่งก้านในตัวเราได้เติบโตให้ร่มเงากับผู้อื่นมากน้อยเพียงใดหรือเราได้ทำให้ชีวิตจิตวิญญาณของเราเติบโตขึ้นเพียงแค่เพื่อปกคลุมตัวตนเอง!!!! หากเรามีชีวิตที่กำลังรอการสลายไป แล้วสิ่งที่จะเจริญในเมล็ดที่เปื่อยเน่าของเราจะมีอยู่มากน้อยเพียงใด ความเก่งกาจหรือความยโสที่ท่วมท้นอาจจะเป็นน้ำท่วมครั้งใหญ่ที่พัดพาทุกสิ่งทุกอย่างมลายหายไป วิถีเด็ก ๆ ในโรงเรียนเล็กในทุ่งกว้างได้เปิดจิตใจน้อย ๆ ให้ค่อย ๆ เปิดกว้างขึ้น นี่คือแก่น ดอกใบ ที่กำลังเจริญเติบโตในสังคมไทยที่จะคงอยู่ตลอดไป....

วันศุกร์ที่ 10 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560

ก้าวทีละก้าวกับเท้าเปล่า ๆ

ก้าวทีละก้าวกับเท้าเปล่า ๆ
การวิ่งในโครงการ ก้าวคนละก้าว เพื่อหาทุนบรรเทาทุกข์ที่เกิดจากการขาดแคลนทุนในโรงพยาบาล 11 แห่งทั่วประเทศไทย ของคุณตูน บอดี้สแลม ระยะทาง 2,191 กิโลเมตร จากใต้สุดที่ อ. เบตง จ. ยะลา ขึ้นมาจนถึงเหนือสุดที่ อ. แม่สาย จ. เชียงราย ที่ต้องใช้เวลาถึง 55 วัน กำลังได้รับความสนใจและเป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ตามประสาคนของโลกยุคใหม่ ยุคแห่งความรวดเร็วที่ขอให้ได้แสดงความคิดเห็น เพื่อแสดงความต่างบ้าง เพื่อแสดงความเก่งโชว์กร่างโชว์กากก็ว่ากันไป แต่สิ่งหนึ่งที่มองเห็นและชื่นชมผู้ชายคนนี้คือเลือกที่จะนิ่งและวิ่งตามอุดมการณ์ของตัวเอง ไม่ออกมาตอบโต้ตีโพยตีพาย ไม่ได้วิ่งไล่ตามกระแส แต่ทำตามภารกิจที่ตั้งมั่นเอาไว้ คนเรามีสองขาเหมือนกัน ต่างกันตรงที่ขาของเรามีไว้ก้าวไปข้างหน้ามิใช่เอาไว้ขัดขาคนอื่น ความมุ่งมั่นที่จะทำเพื่อคนอื่นในสังคมยุคนี้นั้นหาได้น้อยเต็มที บางครั้งชีวิตเราเดินทางสู่ความสำเร็จได้โดยอาศัยเพียงขาสองขา เท้าสองข้างที่เรามี



และด้วยความกระทันหันญาติที่มาจากต่างประเทศออกปากชวนให้เดินทางไปเป็นเพื่อน ที่เกาะมัลดีฟส์ เป็นการเดินทางที่รู้รายละเอียดไม่มากนัก รู้แต่ว่ามีที่พักและจะมีคนมารับ เป็นการเดินทางที่ต้องเตรียมตัวเตรียมใจรับทุกสถานการณ์ ในวันเดินทางเมื่อมาถึงสนามบินจึงรู้ว่าตารางการบินของเราจะล่าช้าประมาณหนึ่งชั่วโมง และมีความกังวลนิด ๆ เพราะต้องต่อเครื่องเพื่อไปยังที่พัก เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงจะทันหรือเปล่า!!!ในใจก็คิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างน่าจะผ่านไปได้ด้วยดี ทุกอย่างฝากความไว้วางใจในพระเจ้า แล้วก็เป็นเช่นนั้น มีคนมารอรับที่ท่าอากาศยานนานาชาติเวลานาหรือมักเรียกว่า ท่าอากาศยานนานาชาติมาเล เป็นท่าอากาศยานหลักของประเทศมัลดีฟส์ ตั้งอยู่บนเกาะฮุลฮูเลล ทางตอนเหนือของเกาะมาเล ใกล้กับเมืองหลวงกรุงมาเล จากนั้นก็พาไปต่อเครื่องเพื่อไปยังสนามบินเกาะดาราวานดู หรือท่าอากาศยานเกาะดาราวานดู ใช้เวลาบินอีกประมาณ 25 นาที เช่นเคยเมื่อมาถึงเราก็ยังงง ๆ ว่าจะทำอย่างไรต่อ!!!แต่เพียงเดินพ้นประตูก็มีชายหนุ่มเดินมาทักและแนะนำตัว แล้วก็พาเราเดินออกมา ในใจก็คิดว่าดีจริงเชียวที่พักอยู่ใกล้สนามบิน ที่ไหนได้เขาพาเรามาลงเรือเพื่อต่อไปยังอีกเกาะหนึ่ง ใช้เวลาอีก 10 นาที แม้แต่ชื่อเกาะเรายังไม่รู้เลย ยังพูดกันเล่น ๆ ว่าสงสัยจะถูกปล่อยเกาะ



มัลดีฟส์ (Maldivesหรือชื่อทางการคือ สาธารณรัฐมัลดีฟส์ ( Republic of Maldives ) เป็นประเทศที่มีพื้นที่ประกอบด้วยหมู่เกาะปะการังจำนวนมากในมหาสมุทรอินเดีย และตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศอินเดียและประเทศศรีลังกา มีพื้นที่ความยาวจากเหนือจรดใต้ 821 กิโลเมตร จากตะวันออกจรดตะวันตก 120 กิโลเมตร แต่เป็นพื้นที่ดินรวมเพียง 300 ตารางกิโลเมตรมีจุดสูงสุดเพียง 2.3 เมตร ประกอบด้วยหมู่เกาะปะการัง 26 กลุ่ม (atoll) รวม 1,190 เกาะ มีประชากรอาศัยอยู่เพียงประมาณ 200 เกาะ และได้รับการพัฒนาเป็นโรงแรมสำหรับนักท่องเที่ยว 74 เกาะ

เมื่อมาถึงที่บนเกาะ MAALHOS ก็มีผู้จัดการผิวเข้มมายืนคอยแล้วก็พาเดินต่อไปยังที่พักอีกสัก 5 นาที ต้อนรับด้วยมะพร้าวสด ๆ สีส้ม น้ำออกจะเปรี้ยวนิด ๆ ไม่หวานเหมือนบ้านเรา และจากตรงนี้เป็นการเริ่มต้นของการเดินเท้าเปล่าตลอดเวลาที่อยู่บนเกาะนี้ เพราะเมื่อออกจากที่พักทุกอย่างก็เป็นพื้นทราย และเพราะหลงลืมที่จะหยิบรองเท้าแตะมาจากบ้าน ก็เลยคิดว่าจะลองใช้เท้าเปล่านี่แหละอยู่บนเกาะแห่งนี้สัก 2-3 วัน เอาเข้าจริงก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเลย เพราะผู้คนที่นี่เดินเท้าเปล่าก็หลายคน การเดินเล่นบนหาดทรายสวยขาวสะอาดด้วยเท้าเปล่าเป็นการหวนคืนสู่ธรรมชาติ มนุษย์เราพัฒนาสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายเพื่อร่างกายของเรา แต่หลายครั้งก็กลับทำให้ร่างกายเราอ่อนแอลง เราพัฒนาเครื่องยนต์กลไกมาแทนที่การเดิน การวิ่ง และเราก็สูญเสียชีวิตผู้คนด้วยอุบัติเหตุไปก็มิใช่น้อย บนพื้นทรายขาว เห็นรอยเท้าเราที่เหยียบย่ำลงไป ไม่นานคลื่นก็สาดซัดพัดหายไป ความสดสะอาดของน้ำทะเลที่มัลดีฟส์ยังคงงดงามเสมอ ยิ่งกับชีวิตผู้คนบนเกาะแห่งนี้ที่เรียบ ๆ ง่าย ๆ ไม่ต้องเร่งรีบ วุ่นวาย การค้าการขายแทบไม่มีให้เห็น อยากกินปลาก็ออกเรือหาปลาด้วยการตกปลาทีละตัว ไม่มีตลาดขายส่งอาหารทะเล นี่จึงเป็นอีกช่วงเวลาหนึ่งที่ได้แอบอิงพิงธรรมชาติอย่างแท้จริง



ระหว่างที่เดินเท้าเปล่าทีละก้าว ค่อย ๆ เดิน จึงมีเวลาสูดอากาศบริสุทธิ์ยามเช้า มีเวลานั่งมองดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า และอิ่มเอมกับค่ำคืนพระจันทร์เต็มดวง (ตรงกับลอยกระทง) และเนื่องจากเป็นประเทศที่นับถืออิสลามจึงไม่มีการดื่มแอลกอฮอล์และการจัดเลี้ยงบันเทิงใด ๆ ทั้งสิ้น มีเวลาที่จะนั่งรำพึงบนเปลแบบชาวบ้านใต้ต้นไม้ริมหาด มองย้อนกลับมาในชีวิตเมืองที่เราใช้สิ่งอำนวยความสะดวกจนเกินไป เรามีขาสำหรับเดิน แต่วันนี้เราแทบไม่ได้ใช้มันมากนัก มีเท้าเหยียบย่ำไปบนพื้นดิน แต่วันนี้เรากลับเอาไว้ใช้เหยียบคันเร่งรถ เรามีพื้นดินพื้นทรายพื้นหญ้า วันนี้เราไม่อาจจะเห็นสิ่งเหล่านี้ เพราะถูกปูทับด้วยถนนปูน ใช่หรือไม่ บางทีการที่เราใช้ขาก้าวเดินใช้เท้าเปล่าสัมผัสพื้น มักจะทำให้เรารู้ตัว และพร้อมที่จะอยู่ที่ไหนบนโลกใบนี้ได้อย่างมีความสุข พร้อมที่จะออกไปเพื่อรับรู้ความรักของพระเจ้าผ่านทางธรรมชาติที่สวยงามและบริสุทธิ์ที่มีอยู่ทั่วไป

วันอังคารที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2560

เหนือกว่าราคาค่างวด

เหนือกว่าราคาค่างวด
 ในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพและริ้วขบวนพระบรมราชอิสริยยศ แด่ในหลวงรัชกาลที่ ๙ ช่างพร้อมเพรียงสมบูรณ์ สง่างามยิ่งนัก ทุกคนต่างทำหน้าที่เพื่อมอบให้แด่พระองค์ท่านสุดหัวใจ แม้ว่าการเคลื่อนขบวนจะดูเนิ่นนานหลายชั่วโมง แต่ก็ไม่อาจจะลดทอนความตระการตาลงได้เลย แม้ว่าจะเป็นวันที่ไม่อยากให้มีมาถึง แต่เมื่อมาถึงจึงเกิดความภาคภูมิใจในเอกลักษณ์ไทยที่สืบทอดกันมาจากอดีต และก็ไม่เคยจางหายไป ใต้ร่มโพธิสมภาร ทั่วประเทศไม่ว่าจะนับถือศาสนาใดความเชื่อศรัทธาใดต่างออกมาแสดงความอาลัยต่อพระองค์ท่านอย่างเนืองแน่น คนคุ้นเคยในรอบรั้ววัดเซนต์หลุยส์หลายกลุ่มหลายคนต่างนัดแนะเวลาเพื่อไปวางดอกไม้จันทน์ถวาย หลายคนไปตั้งแต่เช้าและส่งข่าวสถานการณ์ ที่ใกล้สำหรับหลายคนคงเป็นที่วัดยานนาวา พระอารามหลวง เพียงไม่ถึงชั่วโมงผู้คนเริ่มต่อแถวเข้าคิวจนมาถึงใต้สะพานตากสิน พอตกบ่ายแถวยาวเลยไปจนถึงตลาดบางรัก แล้วต้องมีการจัดแถวให้โค้งเลี้ยวคดไปตามตรอกซอย 



แล้วเราผู้ไปถึงช่วงบ่ายกว่า ๆ ค่อย ๆ เดินตามแถวทีละนิด เป็นการรอคอยที่ไม่รู้สึกเมื่อยเหนื่อยล้าที่เกิดขึ้นอีกครั้งในชีวิต ในใจก็ครุ่นคิดว่า แท้จริงคนเราสามารถที่จะเดิน จะยืนได้เป็นวัน ๆ เหมือนกัน แต่เพราะวิถีชีวิตแนวใหม่ที่ถูกเครื่องอำนวยต่าง ๆ มายึดความอดทนของคนเราไปหมด จนแล้วจนรอดเกือบจะได้เข้าวางฯ สุดท้ายต้องหยุดเพื่อรอพระราชพิธีสำคัญ ณ ท้องสนามหลวง จนที่สุดเราได้มาถึงจุดที่แสดงความอาลัยตอนทุ่มครึ่ง ไม่ต้องกล่าวถึงหัวใจของคนที่อดทนรอต่อแถวเพื่อเข้าใกล้บริเวณงานพระราชพิธีฯ มีสิ่งหนึ่งที่ยึดความอดทนของหลายคนเอาไว้ได้นั่นคือ ความรัก เมตตาอาทรต่อกัน จิตอาสานำน้ำดื่ม อาหาร ยาบรรเทาปวด สารพัดมาบริการ แถมมีการเก็บเศษขยะเป็นระยะอย่างไม่ขาดสาย ได้เห็นนักเรียนโรงเรียนเซนต์หลุยส์เป็นจิตอาสา พูดจาไพเราะ เดินบริการร่วมกับจิตอาสาอื่น ๆ ทำให้จิตใจที่เศร้าหมองคลายลง ทำให้อากาศที่ร้อนกลับชุ่มชื่นหัวใจขึ้น คำพูดขอบคุณของหลายคนในแถวล้วนเป็นกำลังใจให้จิตอาสาเหล่านั้นได้อย่างดี  



จากที่เคยเป็นสังคมที่ต่างคนต่างยึดโยงพื้นที่ของตัวเองเอาไว้ วันนั้นทุกพื้นที่กลายเป็นที่สาธารณะทุกอย่างไม่ต้องใช้เงินซื้อหา เดินทางไม่เสียค่ารถ กินข้าวไม่ต้องจ่ายตังค์ ยืนบังหน้าร้านหน้าบ้านหน้าห้างโดยไม่มีใครมาไล่ แถมยังให้ร่มให้น้ำดื่ม คำพูด รอยยิ้ม ต่างมีให้กันอย่างบริสุทธิ์ใจ วันนั้นเราเห็นความอ่อนน้อมของทุกผู้คน นี่กระมังที่ลดทอนความเมื่อยล้าให้หายไป ของแบบนี้เราวัดเป็นค่างวดในระบบเศรษฐศาสตร์เงินทุน จะตีราคาค่างวดเป็นไปไม่ได้เลย คนต่างชาติต่างวัฒนธรรมยืนทึ่ง ในสิ่งที่เราแสดงต่อพ่อหลวง แค่นี้มันยังน้อยไปสำหรับสิ่งที่พระองค์ท่านมอบมรดกไว้ให้กับพวกเรา น้องคนหนึ่งได้เขียนบรรยายความรู้สึกยิ่งอ่านเรายิ่งต้องสำนึกในบุญคุณนี้ไปจนชีวิตหาไม่ พร้อมทั้งส่งต่อไปยังคนรุ่นลูกรุ่นหลาน
ลูกอยากจะขอบคุณพ่อมากมาย ขอบคุณพ่อที่ให้น้ำที่อุดมสมบูรณ์  ที่สร้างป่าไม้ที่เขียวขจีที่สร้างดินดีทั่วแผ่นดิน ที่ประทานสายฝนโปรยปรายเย็นฉ่ำ ที่ค้นคว้าหญ้าแฝก ที่สอนลูกปลูกผลไม้เมืองหนาว ขอบคุณพ่อที่ให้ต้นกาแฟ ที่เลี้ยงปลานิล ที่ประทานนมวัว ที่ให้เกลือไอโอดีน ที่คิดค้นเยลลี่อาหารเพื่อผู้ป่วย ที่ปลูกข้าวอร่อยที่สุดในโลก ที่ให้ผักผลไม้อร่อยมากมาย ที่เพาะดอกไม้แสนงามขอบคุณพ่อที่ให้ถนนหนทางที่สะดวกและปลอดภัย ที่สร้างเขื่อนให้ลูกได้มีน้ำดื่มกินใช้ ที่สรรสร้างอ่างเก็บน้ำและฝาย ที่ให้สะพานต่าง ๆ เพื่อแก้ปัญหาการจราจร ขอบคุณพ่อที่ให้โรงพยาบาลที่ดีและเพียงพอ ที่ให้โรงเรียนเพื่อเยาวชนทุกเผ่าพันธุ์ชนชั้น ขอบคุณพ่อที่สร้างโครงการพระราชดำริล้ำค่า ที่สรรสร้างเศรษฐกิจพอเพียงและขอบคุณพ่อ......อีกมากมายมหาศาลในทุกสิ่งที่พ่อเป็น พ่อมี พ่อให้ พ่อสร้างให้กับประเทศไทยและโลกใบนี้
อยากจะบอกรักพ่อ ลูกรักพ่อ  เพราะ...พ่อหล่อ เท่ห์ สมาร์ทที่สุด  พ่อเป็นคนน่ารัก ใจดี พ่ออดทน ใจเย็น พ่อเป็นตัวอย่างที่ดี พ่อฉลาด เฉลียว เก่งในทุกด้าน พ่อเป็นคนดีแท้ พ่ออ่อนโยน อ่อนหวาน พ่อยิ้มสวยและทุก ๆ คน อยากเห็นพ่อยิ้ม ลูกรักพ่อ  เพราะพ่อไม่โกรธง่าย อดกลั้น พ่อมีอารมณ์ขัน พ่อถ่ายรูปเก่ง แต่งเพลงได้ เล่นดนตรีเพราะ  พ่อดูแล เอาใจใส่ พ่อรักทุกคนพ่อโอบอ้อมอารี พ่อมีคุณธรรม พ่อซื่อสัตย์ พ่อเข้าอกเข้าใจ  พ่อเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ลูกรักพ่อ  เพราะ...พ่อรักสัตว์ รักธรรมชาติ พ่อรักครอบครัวและมิตรสหาย พ่อครองใจคนทุกชนชั้น พ่อติดดิน พ่อประหยัดอดออม  พ่อพอเพียง พ่อมีความเพียร ไม่ย่อท้อ พ่อเป็นกันเอง พ่อรักชาติ ศาสนา พ่อไม่ทอดทิ้งคนชายขอบสังคมและลูกรักพ่อ...เพราะอีกมากมายหลายเหตุผล และลูกรักพ่อสุดหัวใจ ขอให้พ่อพักผ่อนอย่างสงบและมีความสุขในสวรรค์ ลูกรักและคิดถึงพ่อสุดหัวใจ
ด้วยสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณเป็นล้นพ้นอันหาที่สุดมิได้ ข้าพระพุทธเจ้า นางสาว ศิริวรรณ ศิริศักดิพร” 



สิ่งเหล่านี้มิอาจจะใช้มูลค่าทางราคาไหนมาเปรียบเทียบได้ เพราะนี่คือคุณค่าในหัวใจไทยทุกดวงอย่างหาที่สุดมิได้

วันศุกร์ที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2560

เพราะรัก จึงภักดี

เพราะรัก จึงภักดี
เย็นวันจันทร์
ด้วยความคุ้นเคยของคนคุ้นชินที่มักแวะเวียนไปจับจ่ายดอกไม้ที่ปากคลองตลาด ในวันนี้ ณ ที่ตรงนี้ไม่เหมือนเดิม ถนนถูกปิด ปกคลุมไปด้วยดอกไม้ที่สวยงาม ชุมชนและพ่อค้าแม่ขายดอกไม้ต่างร่วมใจภักดิ์ ช่วยกันทำให้บริเวณนี้กลายเป็นสวนสวย ดอกไม้เพื่อพ่อถูกเนรมิตขึ้นอย่างงดงาม ในเย็นวันนั้นผู้คนต่างหลั่งไหลมาเยี่ยมชม จนแทบไม่มีช่องว่างทางเดิน คนจัดงานจึงต้องจัดการเพื่อให้ทุกคนเข้าชมได้อย่างทั่วถึง ด้วยการปล่อยทีละชุดประมาณชุดละ 50 คน ที่เหลือก็ยืนรอ แม้จะร้อนและแออัด แต่ด้วยคำพูดที่ผู้ดูแลจัดการแถวได้พูดถึงความรักที่เรามีต่อพ่อหลวง ทำให้ทุกคนมีใจเป็นหนึ่ง เกิดพลังรักสามัคคี ถ้อยทีถ้อยอาศัย จนทำให้การรอนั้นไม่ได้ใช้เวลานานนัก เมื่อทุกคนอยู่ในระเบียบไม่เอาเปรียบกัน ก็เกิดความราบรื่น เนื่องเพราะเรารักพ่อหลวง เราจึงรักทุกคนที่เป็นลูกพ่อเหมือนเรา


เย็นวันอังคาร
สายฝนกระหน่ำใส่เมืองหลวงอีกรอบ ในวันที่มีประชาชนจากทั่วสารทิศมาจับจองที่ว่างใกล้กับท้องสนามหลวง ยอมตากแดดตากฝน สู้อดทนเพื่อร่วมชมริ้วขบวนพระบรมราชอิสริยยศ อย่างใกล้ชิด และร่วมเป็นส่วนหนึ่งในพระราชพิธีถวายพระเพลิงพระบรมศพพระบาทสมเด็จพระปรมินทรมหาภูมิพลอดุลยเดช บรมนาถบพิตรพ่อหลวงผู้สถิตในใจไทยนิรันดร์ จิตอาสา เจ้าหน้าที่ ต่างเต็มใจที่จะคอยอำนวยความสะดวก เห็นปวงชนคนไทยไม่ท้อถอย อดทนรอเพื่อน้อมเสด็จสู่สวรรคาลัยแล้ว ยิ่งเห็นเลยว่าไม่มีคนชาติไหนในโลกที่รักกษัตริย์ถึงเพียงนี้ เพราะพระองค์ท่านรักคนไทย เราคนไทยจึงรักและอาลัยต่อพระองค์ท่านอย่างสุดจิตสุดใจ


เช้าวันพุธ 
วันที่ต้องส่งต้นฉบับ ตื่นเช้ามาอ่านข่าวสาร เห็นบรรยากาศเช้านี้ที่ผู้คนมุ่งหน้าสู่บริเวณพื้นที่พระราชพิธี ท้องสนามหลวง ทยอยเข้าจุดคัดกรองบริเวณต่าง ๆ ได้อ่านเรื่องราวเกี่ยวกับพระองค์ท่านมากขึ้น เรื่องหนึ่งที่ได้อ่านเจอในเพจของคุณวินทร์ เลียววาริณ ยิ่งทำให้เราคิดถึงและรักในหลวง รัชกาลที่ ๙ สุดจิตสุดใจ ทุกพระราชกรณียกิจ พระองค์มีความรักอยู่ในทุกกรณีที่ทรงกระทำจริง ๆ 
ทางขึ้นดอยเป็นดินสีแดง เป็นหลุมเป็นบ่อ โคลนหนาเฉอะแฉะ รถคืบคลานขึ้นไปอย่างเชื่องช้า กระนั้นพระองค์ก็เสด็จมาถึงจนได้
เขากับชาวบ้านรอรับเสด็จด้วยใจยินดี เมื่อพระองค์เสด็จมาถึง ได้พระราชทานแกะ ไก่ แพะ ให้เขานำไปแจกจ่ายชาวบ้านเขาสืบเชื้อสายเผ่าลาหู่ ปักหลักบนดอยนี้มาตั้งแต่จำความได้  บรรพบุรุษของเขาอพยพมาจากทิเบตตอนใต้ มาอยู่ที่ภาคเหนือนานกว่าศตวรรษแล้ว เขากราบทูลรายงานว่า ชาวบ้านบนดอยยังคงทำไร่เลื่อนลอยและปลูกฝิ่น มองไม่เห็นว่าจะแก้ปัญหายาเสพติดนี้ได้อย่างไร พระองค์ทรงสดับตรับฟังเงียบ ๆ 
สองปีต่อมา พระองค์เสด็จกลับมาอีกครั้ง คราวนี้สิ่งที่ทรงติดมาด้วยคือกล้าไม้ มันคือชาพันธุ์อัสสัม หน้าที่ของเขาคือปลูกและขยายพันธุ์ส่งต่อให้ชาวบ้านปลูกแทนฝิ่น เขานำชาลงดิน มันเป็นชาต้นแรกที่ได้ฝังรากฝากชีวิตในผืนแผ่นดินนี้ และพวกเขาก็จะฝากชีวิตกับมัน 
ภาพ  http://www.chiangmainews.co.th/page/wp-content/uploads/2016/11/p-115-1.jpg
วันเดือนปีเคลื่อนผ่าน ไร่ฝิ่นแปลงเป็นไร่ชาเขียวขจีทั่วหุบเขา ต่อมาก็ขยายเป็นพื้นที่ปลูกผลไม้เมืองหนาว หลังจากปลูกชาและพืชเมืองหนาวแล้ว พบปัญหาการจำหน่าย พระองค์ก็ทรงมอบเงินทุนให้เขาเปิดร้านค้าชาวเขา เป็นศูนย์กลางรับผลผลิตของชาวบ้านมาจำหน่าย ตรัสกับเขาว่า “อย่าทอดทิ้งชาวบ้าน” พระองค์ไม่เคยทอดทิ้งพวกเรา... เขาคิด ฉันจะทอดทิ้งชาวบ้านได้อย่างไร : คุณตาจะฟะ ดอยปู่หมื่น ราษฎรในรัชกาลที่ 9 ข้อมูลจากหนังสือพิมพ์ผู้จัดการ 11 พฤศจิกายน 2559
(วินทร์ เลียววาริณราษฎรในรัชกาลที่ 9)

ภาพ https://www.thairath.co.th/media/CiHZjUdJ5HPNXJ92GP7JM7OSC87VTbERS6.jpg

วันพฤหัสฯ วันที่ยังมาไม่ถึงและไม่อยากให้มาถึง
เป็นวันที่บทความนี้ส่งไปแล้ว วันนี้คงเป็นวันเศร้าๆ เหงาหงอยที่สุดของประเทศไทย ไม่อยากให้มีวันพฤหัสฯ ที่ 26 ตุลาคม 2560 เป็นวันที่อยากจะขอข้ามผ่าน นี่เป็นความรู้สึกของเราทุกคน ใช่หรือไม่ วันเวลาเป็นมาเช่นนี้ และจะเป็นเช่นนั้นตลอดไป มีพบมีจาก มีรู้จักมีบอกลาหากหัวใจเต็มด้วยรัก ความภักดีก็ไม่มีเสื่อมคลาย จากวันนี้ไปเราต้องร่วมกันเดินหน้า ทำหน้าที่ของคนผู้หนี่งซึ่งมีความรักเป็นธงนำหน้า มอบรักเมตตาให้กัน จดจำพระองค์ท่านด้วยการทำตามสิ่งที่พระองค์ท่านมอบหมายพระแบบฉบับไว้เป็นปลายทางหมายหมุดของการดำเนินชีวิตให้เรา ภักดีต่อพระองค์ท่านก็อย่าลืมที่จะรักเมตตาอาทรต่อกันตลอดไป แล้วพระองค์ท่านจะสถิตอยู่กับเราเป็นนิรันดร...