แล้วเราจะอยู่อย่างไร
ในวันที่โลกหมุนไปพร้อมกับความเร่งรีบและความก้าวหน้า เรากลับพบว่า ยิ่งสะดวกสบายมากเท่าไร ชีวิตก็ยิ่งเปราะบางและเต็มไปด้วยภัยเงียบที่มองไม่เห็นมากเท่านั้น ในอากาศที่เราสูดหายใจมีฝุ่นพิษ PM2.5 ที่คอยบั่นทอนสุขภาพ ในน้ำที่เราต้องใช้อุปโภคบริโภคก็ปนเปื้อนสารโลหะ(สารหนู) ผลจากการสร้างความเจริญภายนอก และในโลกดิจิทัลที่อำนวยความสะดวกให้ทุกอย่างจบในพริบตา เรากลับต้องหวาดระแวงกับการถูกแฮกข้อมูลและความไร้ซึ่งความปลอดภัย จนเกิดวิกฤต มีคำเตือนให้เราต้องเตรียมพร้อมรับมือกันภายใน 72 ชั่วโมงปั่นป่วนไปทั่วทั้งโลก
คำถามที่ดังขึ้นในความคิดของใครหลายคนจึงไม่ใช่
“เราจะหาเงินอย่างไรให้รวยขึ้น” เหมือนที่ผ่าน ๆ มา แต่กลายเป็น “แล้วเราจะอยู่อย่างไร... ให้รอดพ้นจากภัยเหล่านี้?”
เมื่อเกราะป้องกันทางวัตถุและเทคโนโลยีเริ่มสั่นคลอน
สิ่งเดียวที่จะยึดเหนี่ยวจิตใจของเราไว้ได้ ไม่ใช่การวิ่งไล่คว้าความมั่นคงจอมปลอม
แต่คือการหวนคืนสู่รากเหง้าทางจิตวิญญาณ นั่นคือ “วิถีธรรมแห่งความเมตตาและกรุณา”
ดังที่พระเยซูเจ้าได้ทรงสั่งสอนไว้
ความเมตตาในยามวิกฤตไม่ใช่เรื่องไกลตัว
แต่มันคือการแบ่งปัน น้ำดื่มที่สะอาด
หรือการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์ที่กำลังเดือดร้อนโดยไม่หวังผลตอบแทน คือ การสร้างเกราะคุ้มกันทางสังคมด้วยความรัก ความเข้าใจ
และการให้อภัยต่อกัน เมื่อโลกภายนอกเต็มไปด้วยพิษภัยและความหวาดระแวง
ความอบอุ่นจากเพื่อนมนุษย์ด้วยกันต่างหากจะเป็นที่ที่ปลอดภัยแท้จริง และจะช่วยให้เราใช้ชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างมีความหมาย
มีความหวัง และมีความสุข ในวันเวลาเดียวกันเช่นนี้....

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น