อย่าให้ใจสิ้นสภาพ

 

อย่าให้ใจสิ้นสภาพ

ใกล้สิ้นปีเข้ามาทุกวินาที มีเหตุการณ์ความยากลำบากเกิดขึ้นหลากหลาย บางคนแทบสิ้นสภาพ บางแห่งบางที่ไม่เหลือสภาพ แล้วหัวใจเราล่ะ อยู่ในสภาพไหน?

ในยุคที่โลกหมุนเร็ว ทุกอย่างต้องแข่งขัน ต้องอดทน ต้องแข็งแกร่งอยู่ตลอดเวลา

ในโลกยุคนี้ ที่เต็มไปด้วยการเปรียบเทียบ การกดไลค์ และคำตัดสินจากคนที่แทบไม่รู้จักเรา หลายครั้งเราต้องพยายามปรับเปลี่ยนตัวเองเพื่อให้ถูกใจคนอื่น จนบางทีลืมไปว่า แล้วตัวเราสภาพที่แท้จริงอยู่ตรงไหน? เหมือนสิ้นแล้วซึ่งสภาพ

ใช่หรือไม่ ชีวิตนี้ไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนรัก ไม่จำเป็นต้องให้ทุกคนชื่นชอบมอบหัวใจให้ แน่ล่ะ ต่อให้เราดีแค่ไหน ก็ยังคงมีคนไม่ชอบอยู่ดี แต่สิ่งที่สำคัญกว่าหมด คือ เรายังซื่อสัตย์ต่อตัวเองอยู่หรือเปล่า ยังคงสภาพเป็นลูกของพระที่ดีอยู่หรือไม่ !!!

หลายครั้งคำว่า “ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง รักตัวเอง” ไม่ใช่เป็นการตัดคนอื่นออกจากชีวิตเรา

แท้จริงแล้ว การรักตัวเอง คือ การยอมรับตัวเอง ยังมีความรู้สึก มีวันที่อ่อนแอ มีวันที่ไม่ไหว ซึ่งไม่ใช่ความพ่ายแพ้

หากแต่เป็นการเลือกจะยังคงสภาพตัวตนในโลกนี้อย่างมีหัวใจ ไม่หลีกหนีความจริง ไม่กลัวความรู้สึก เลือกที่จะอยู่กับวันเวลาอย่างอ่อนโยนและซื่อสัตย์ สามารถที่จะรักคนอื่นได้ สามารถยิ้มให้โลกได้

เรายังยิ้มได้ในแบบของเราไหม? เรายังทำสิ่งที่ทำให้หัวใจมีความสุขหรือเปล่า? เรายังรักสภาพตัวเองได้ โดยไม่ต้องแปลงร่างตามใจคนอื่นหรือไม่???

ความสุขที่แท้จริงไม่ได้มาจากเสียงปรบมือ แต่มาจากการที่เรายังไม่หลงลืม “คุณค่าในตัวตน” ของเรา

ใครจะรัก หรือไม่รัก จะฟังหรือไม่ฟัง จะชังจะชอบ ไม่ใช่เรื่องใหญ่ แต่ถ้าเราสูญเสียความเป็นตัวเองไป นั่นแหละ คือ การสูญสิ้นสภาพที่พระประทานให้เรา

ในวันที่ไม่มีใครฟัง นั่งเงียบ ๆ ฟังเสียงพระจากหัวใจตัวเอง บางครั้งในวันที่ทุกข์ยาก เราอยากเล่า อยากระบาย ให้ใครสักคนฟัง แต่ดูเหมือนว่าตกอยู่ในถิ่นทุรกันดารที่ไม่มีใครเลย  ทำให้รู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนเสียงของเราหายไปในทะเลทราย หารู้ไม่เสียงที่สำคัญที่สุด ไม่ใช่เสียงคนอื่น หากแต่คือ เสียงของพระผ่านทางหัวใจของเรา คนอื่นอาจฟังเพื่อจะตอบ แต่เสียงพระในใจเรา ฟังเพื่อให้เราเข้าใจตัวเอง คือเสียงที่ซื่อสัตย์ที่สุด ตรงไปตรงมา และไม่มีเคยโกหก

หันกลับมาโอบกอดหัวใจ ไม่ทิ้งไว้กลางทาง เพราะสภาพใจเราไม่ได้มีไว้เพื่อเอาตัวรอด แต่เพื่อ “รัก” และ มีชีวิตอยู่เพื่อพระ เราไม่ได้เกิดมาเพื่อถูกใจทุกคน

เส้นทางชีวิตอาจขรุขระ แต่หัวใจที่ไม่ยอมแพ้ คือ เสื้อผ้าที่งดงามห่อหุ้ม ให้เราอบอุ่น เป็นพลังพาเราผ่านพ้นพายุกลางทะเลทราย

ชีวิตไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ และเส้นทางที่เราต้องเดินก็ไม่ใช่ถนนเรียบง่าย บางครั้งเจอฝนตกหนัก บางช่วงทางเต็มไปด้วยหลุมบ่อ แต่สิ่งหนึ่งที่จะพาเราไปต่อได้ คือ “หัวใจที่ไม่ยอมแพ้ ที่ไม่สิ้นสภาพ”

หากมีหัวใจที่ไว้วางใจพระ ทุกพายุมีวันจาง ทุกเช้าที่มืดมนจะมีแสงแดดรออยู่ อย่าละเลยที่จะอยู่กับพระในใจเรา แม้โลกจะไม่ง่าย แต่ถ้าหัวใจมีพระอยู่ เส้นทางจะค่อย ๆ เปิดออกเอง แล้วเราจะพบกับหนทางที่แสนงดงามตลอดไป