บนความพอดีพองาม

 

บนความพอดีพองาม

สังคมปัจจุบันขับเคลื่อนไปด้วยความรวดเร็วและอิสระเสรี วัฒนธรรมและค่านิยมต่าง ๆ เปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย จนบางครั้งเส้นแบ่งระหว่างความอิสระกับความเลยเถิดก็เลือนรางลง หลายครั้งความรีบเร่งและความคุ้นชิน ทำให้เราเผลอลืมสิ่งสำคัญที่เรียกว่า “กาลเทศะ” ไปโดยไม่รู้ตัว เมื่อต้องไปร่วมงานมงคล หรือแม้แต่งานไว้อาลัย การแต่งกายและการทำตัวที่ไม่เหมาะสม ย่อมสร้างความอึดอัดใจให้แก่ผู้พบเห็น หลายครั้งกลับกลายเป็นพื้นที่ที่ขาด “ความตระหนักรู้” ในเรื่องกาลเทศะ ไม่ว่าจะเป็นการแต่งกายที่ล่อแหลมหรือตามกระแสจนเกินงาม หรือพฤติกรรมการแสดงออกที่ลืมคิดถึงใจผู้อื่น

“กาลเทศะ” หาใช่เรื่องล้าหลัง แต่เป็นความงดงามทางจิตใจและความเคารพต่อผู้อื่นอย่างแท้จริง เรียบร้อย พอดี ไม่มากไม่น้อยเกินไป แน่ล่ะ เสรีภาพเป็นเรื่องหนึ่งที่ทุกคนต้องการ แต่ในความเป็นคนเราก็ต้องรู้จักเคารพไม่ทำให้คนรอบข้างอึดอัด ความสวยงามที่แท้จริงมาจากการแต่งตัวที่สะอาด เรียบร้อย และเสริมบุคลิกภาพให้ดูน่าเคารพ มากกว่าการพยายามเรียกร้องความสนใจ

ในยุคที่ผู้คนมักมองหาแต่ความสุขส่วนตน การที่เราเป็นคนหนึ่งที่รู้จักสำรวม ระมัดระวัง ไม่ทำตัวโดดเด่นจนน่าเกลียด และไม่ทำตัวลีบจนห่อเหี่ยว ยืนอยู่บนความพอดี นั่นคือ เสน่ห์ที่ยั่งยืนที่สุด การแต่งกายดีและการวางตัวงาม ไม่ได้มีไว้เพื่อให้คนอื่นสรรเสริญ แต่มีไว้เพื่อรักษา “ความปกติสุขในใจเรา” และ “ความร่มเย็นแก่ผู้คนรอบข้าง” เมื่อเรามีความพอดีเป็นเครื่องนำทาง เราก็จะไปได้ทุกที่ด้วยความสุข และกลับมาด้วยความภาคภูมิใจในเกียรติและศักดิ์ศรีของตนเองทุกครั้งไป

ความงามที่แท้จริงมาจากข้างใน กาลเทศะไม่ใช่กรอบที่คอยกักขังอิสรภาพ แต่เป็น “น้ำหอมของจิตใจ” ที่ช่วยให้สังคมน่าอยู่ คนที่รู้จักแต่งกายและวางตัวได้พอดี ย่อมเป็นผู้ที่มีเสน่ห์ น่าเคารพรัก และนำความร่มเย็นมาสู่ทุกที่ที่ไป ความงามที่ยั่งยืนที่สุด คือ ความงามที่ตั้งอยู่บนความพอดี และความเคารพในกาลเทศะ..