เราผู้สูญเสียในวันเวลา

 

เราผู้สูญเสียในวันเวลา

                        ท่ามกลางชีวิตที่เต็มไปด้วยความสะดวกสบาย แต่ภายในกลับว่างเปล่า

เราอยู่ในยุคที่ความสะดวกสบายอยู่แค่ปลายนิ้วสัมผัส อยากกินอะไรก็ได้กิน

อยากรู้ชีวิตใครก็แค่ไถฟีด อยากได้เครื่องมือทุ่นแรงแบบไหน ???

เทคโนโลยีก็เนรมิตให้ได้ทันที

เรามีเครื่องมือทันสมัยครบครัน แต่ทำไมลึก ๆ ในใจ หลายคนกลับรู้สึกว้าเหว่และโดดเดี่ยวอย่างบอกไม่ถูก

นี่คือการสูญสียครั้งใหญ่ของผู้คนในยุคสมัยใหม่ ยุคที่ร่างกายเราอิ่มหนำด้วยสิ่งอำนวยความสะดวก แต่จิตวิญญาณของเรากำลังหิวโหย เฝ้าวิ่งไล่ตามหาความสุขที่แท้จริง แต่ยิ่งวิ่งก็ยิ่งเหนื่อย ยิ่งเติมก็ยิ่งไม่เต็ม

เราติดกับดักการเปรียบเทียบ โซเชียลมีเดียมีแต่ความสำเร็จและชีวิตดี ๆ ของคนอื่น จนเราเผลอด้อยค่าชีวิตธรรมดา ๆ ของตัวเอง

            เราเสพติดความเร็ว เราทนอยู่กับความเงียบและความเบื่อไม่ได้ มีเวลาว่างต้องหยิบมือถือทันที สมองเราจึงถูกถมด้วยข้อมูลตลอดเวลา จนไม่มีพื้นที่ให้จิตใจได้พักผ่อน

 เราสับสนระหว่าง “ความสะดวกสบาย กับ ความสุข” ลืมไปว่าเครื่องมือเหล่านั้นซื้อ “ความสุขใจ และ ความหมายของชีวิต” ให้เราไม่ได้

ในยุค AI ครองโลก ความสุขไม่ได้อยู่ที่ “ความเร็ว แต่อยู่ที่ ความรู้สึก” เราไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อเป็นหุ่นยนต์ที่ทำงานแข่งกับเวลาและเสพข้อมูลตลอด 24 ชั่วโมง หัวใจของเรายังต้องการความอบอุ่น ความสงบ และการยอมรับในสิ่งที่เราเป็น หันกลับมาดูแลจิตวิญญาณของเราบ้าง เริ่มต้นจากการวางมือถือลง สูดหายใจเข้าลึก ๆ สัมผัสกับพระในตัวเรา....