รู้จักจิตตน รู้จักพระจิตเจ้า

 

รู้จักจิตตน รู้จักพระจิตเจ้า

ในวันที่เราเจอกับเหตุการณ์หลากหลาย วิ่งเข้ามาในวิถี

ในวันที่วิตกกังวลว่าวันข้างหน้า จะเป็นเช่นไร?

ในวันที่ทำงานมาทั้งชีวิต แต่ไม่เคยได้อยู่กับชีวิตจริง ๆ จึงรู้สึกว่าเหนื่อยล้า

เราไม่ได้เหนื่อยกับงานเพียงอย่างเดียว แต่เหนื่อยกับชีวิต

คิดถึงแต่อนาคตตลอดเวลา ใจไม่สงบ จิตไม่นิ่ง จึงหลงลืมตัวตน

รู้อะไรก็ไม่เท่ากับรู้ตัวตน ทำไมเราถึงใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตไปกับการให้คนอื่นยอมรับ?  เราถูกสอนให้รู้ทันกระแสโลก วิเคราะห์สังคมรอบข้าง รู้จักหาเงิน และเอาตัวรอด มุ่งมั่น วิ่งตามเป้าหมายบนทางแห่งความสำเร็จ จนละเลย ที่จะหันกลับมามอง ชีวิตภายในของตัวเอง

ในความเงียบ พบสันติในจิตใจ ไตร่ตรองถึงเมื่อก่อน... ใครเข้าใจผิด เราต้องรีบอธิบาย แต่เมื่ออยู่กับตัวตนเรียนรู้ว่า การอธิบายกับคนที่ไม่พร้อมจะฟัง คือ การเสียเวลาชีวิต ไปโดยเปล่าประโยชน์ เพราะ “ความจริง” ไม่จำเป็นต้องให้ใครมายอมรับรองประทับตรา

การอยู่นิ่งๆ พระจิตจะสถิตกับเรา การถูกวิพากษ์วิจารณ์ คือการรักษาพลังจิต ซึ่งมีค่าเกินกว่า จะเอาไปแลกกับความเข้าใจของคนที่ไม่เห็นค่าการพึ่งพาพระจิต คนไม่รู้... แต่พระรู้ และ ใจเรารู้

นั่นแหละ คือ สันติสุขที่แท้จริง ......

เมล็ดพันธุ์สวรรค์

 

เมล็ดพันธุ์สวรรค์

วันเวลาลุล่วงอย่างรวดเร็ว จากร้อนจัดสู่สายฝนโปรยปราย

เรามักจะได้ยินว่า “เวลาเยียวยาทุกอย่าง” แต่ก็ไม่เคยพาใครกลับไปยืนอยู่จุดเดิม

ไม่เคยพาสิ่งที่หายไปคืนกลับมา เพียงแค่ค่อย ๆ เปลี่ยนมุมมองของเรา

ต้นไม้ที่ดูเหมือนจะหยุดนิ่ง ยังต้องผลัดใบเมื่อถึงฤดูกาลใหม่

นี่คือ กระบวนการของการเติบโต ชีวิตคนเราก็เช่นกัน

เราเปลี่ยนไป คนอื่นเปลี่ยนไป และโลกก็เปลี่ยนแปลง

ยอมรับและเดินต่อไป

สร้างอาณาจักรแห่งใจให้สันติ

ทุกคนอยากขึ้นสวรรค์แต่ไม่ค่อยสร้างสวรรค์กัน

สวรรค์ที่เราค้นหาอยู่ที่การใช้ชีวิตของเรา

ความดีคือเมล็ดพันธุ์ของสวรรค์

หว่านลงเมื่อไหร่ก็ไม่สูญเปล่า 

อาจไม่งอกทันทีแต่เมื่อถึงฤดูกาล

จะผลิใบ และเริ่มต้นในหนทางใหม่

คำโบราณกล่าวว่า “สวรรค์ย่อมช่วย ผู้ที่ช่วยตนเอง”

สร้างสวรรค์ด้วยการทำดี ไม่เบียดเบียนใคร

ความดีจะทำชีวิตให้กว้างขึ้น สว่างขึ้น และสงบขึ้น

ความดีไม่ใช่ ใบเบิกทางสู่สวรรค์เท่านั้น

แต่เป็น “แสงส่อง” ชี้นำทางในวันที่เราหลงทางสวรรค์....