รู้จักจิตตน รู้จักพระจิตเจ้า
ในวันที่เราเจอกับเหตุการณ์หลากหลาย
วิ่งเข้ามาในวิถี
ในวันที่วิตกกังวลว่าวันข้างหน้า จะเป็นเช่นไร?
ในวันที่ทำงานมาทั้งชีวิต
แต่ไม่เคยได้อยู่กับชีวิตจริง ๆ จึงรู้สึกว่าเหนื่อยล้า
เราไม่ได้เหนื่อยกับงานเพียงอย่างเดียว
แต่เหนื่อยกับชีวิต
คิดถึงแต่อนาคตตลอดเวลา ใจไม่สงบ
จิตไม่นิ่ง จึงหลงลืมตัวตน
รู้อะไรก็ไม่เท่ากับรู้ตัวตน ทำไมเราถึงใช้เวลาเกือบทั้งชีวิตไปกับการให้คนอื่นยอมรับ? เราถูกสอนให้รู้ทันกระแสโลก วิเคราะห์สังคมรอบข้าง รู้จักหาเงิน และเอาตัวรอด มุ่งมั่น วิ่งตามเป้าหมายบนทางแห่งความสำเร็จ จนละเลย ที่จะหันกลับมามอง ชีวิตภายในของตัวเอง
ในความเงียบ
พบสันติในจิตใจ ไตร่ตรองถึงเมื่อก่อน... ใครเข้าใจผิด เราต้องรีบอธิบาย แต่เมื่ออยู่กับตัวตนเรียนรู้ว่า
การอธิบายกับคนที่ไม่พร้อมจะฟัง คือ การเสียเวลาชีวิต ไปโดยเปล่าประโยชน์
เพราะ “ความจริง” ไม่จำเป็นต้องให้ใครมายอมรับรองประทับตรา
การอยู่นิ่งๆ พระจิตจะสถิตกับเรา การถูกวิพากษ์วิจารณ์ คือการรักษาพลังจิต
ซึ่งมีค่าเกินกว่า จะเอาไปแลกกับความเข้าใจของคนที่ไม่เห็นค่าการพึ่งพาพระจิต
คนไม่รู้... แต่พระรู้ และ ใจเรารู้
นั่นแหละ
คือ สันติสุขที่แท้จริง ......
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น